Terug naar weekends 2003

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

SAINT-OMER EN OMGEVING

Zowat het hele Vlaamse land was vertegenwoordigd op de verzamelplaats in Calais.  Ondanks de files en het slechte weer waren ze op tijd.  We telden 24 deelnemers.  Spijtig, de 25ste deelnemer moest wegens ziekte thuis blijven.  We probeerden hen te steunen met een kaartje met beterschapwensen.

Omdat, hoe dan ook, altijd een volgende dag komt, verzamelden wij vandaag voor een korte briefing over morgen en de volgende dagen.  Het was gezellig druk maar vooral warm in café l’Alexandra en toen we dachten, er komt geen briefing, gebeurde het dan toch.  Freelance begeleidster Marie-Louise en collega Jules lichtten het programma toe (waar nodig) want alles stond perfect gedetailleerd op papier.  Men kon het aanvoelen, deze zeer gevarieerde reis was terdege voorbereid.
Donderdagmorgen begonnen we eraan.  Deze dag stond vooral in het teken van W.O. II en de vergeldingswapens (V1 -V2 –V3) van Hitler en zijn trawanten.  Het bleek een must, die hint in het programma te volgen : rondrit via schilderachtige wegen.  Het woord schilderachtig is hier allerminst overdreven.  Wie nog even halt hield voor een rondwandeling op Cap Blanc Nez genoot nog van een surplus in het “schilderij” maar stapte eveneens letterlijk in het gruweldecor van de oorlogen.  Maar wij moesten verder : Cap Griz-Nez met vuurtoren.  Even de gierende wind trotserend, toch genieten van de omgeving en weer verder.  Nog meer oorlogshistorie voor sommigen : Batterie Todt en de “Schlanke Bertha” destijds per spoor door de oorlog.  Dit bleek een voorsmaakje te zijn van wat er nog ging komen.  Ons eerste echte doel vandaag was Fort Mimoyecques, de genaamde V3 basis.  Voor velen onder ons was dit nieuw want de V1 hadden enkelen onder ons nog zelf zien en horen vliegen…..én vallen.  De V2 was voor de meesten ook bekend.  Het moet zijn dat de V3 niet echt bekend was omdat men de installatie gelukkig (zeker voor Londen) vernietigde voor dat ze echt operationeel was.  Het is nauwelijks te vatten dat dit gigantische gangencomplex op amper 10 maanden in deze krijtberg tot stand kwam, (en dit door duizenden gevangenen) en dat men de krijtmassa (groen geverfd!) verdoezelde, ver van deze plaats, in België en Nederland.  Zwaar onder de indruk van deze “mislukte” getuigenis zetten we ons in groepjes op de weg naar Eperlecques.  Een nietszeggend dorpje dat zonder het te weten deel werd in het programma van een verschrikkelijk moordtuig enerzijds en anderzijds de voorloper zou zijn van de latere reis naar het maanprogramma : de V2.  Ook hier werd na een tiental maanden door zware bommen voortijdig een einde gemaakt aan de lancering van de V2 richting Londen.  Zoals bij alle grote projecten van Hitler en de Todt-organisatie zwoegden hier duizenden gevangenen en dwangarbeiders, ook Vlamingen.  Om het bezoek aan dit Blockhaus Eperlecques aan te vullen was er nog een mobiele “lanceerramp” met een V1 ”vliegende bom” te bezien.  Deze V1 werd overal in dit gebied massaal gelanceerd.

Na al dat verleden-oorlogsgeweld deed het bijzonder veel deugd om hier te mogen overnachten.  Eens de zon was onder gegaan, was er alleen die uiterst stille stilte en een rustige nacht.  Een heerlijk vogelconcert fungeerde als wekker.  Jammer, we moesten de Blockhaus parking verlaten.Nog een ander Hitler-Todt verhaal stond op ons programma : La Coupole te Helfhaut.  Toen Eperlecques vernield was, werd hier opnieuw koortsachtig gezwoegd.  Eerst een dak boven het hoofd : een reusachtige koepel van 5m dik gewapend beton en dan eronder bouwen aan een nieuwe lanceerbasis voor de V2.  Gelukkig ook hier kon men tijdig ingrijpen met enorme bombardementen want ei zo na was deze basis operationeel.  Ook hier vielen massa’s zware bommen waarvan men onlangs nog eentje heel terug vond.  Hier eindigde ons verhaal door de oorlog en we schakelden over naar meer heldere dingen : Cristal d’Arc of ARC Int.  Het fabrieksterrein is groter dan de dorpskern.  Een nederlandse jonge dame vertelde ons, meer dan sommigen weten wilden, hoe men van zeer fijn zand uit Maastricht hier van alles en nog wat prachtige dingen vervaardigt.  Ondanks de broeiende warmte en het hoorverdovend lawaai wilde iedereen toch graag en lang genoeg zien en volgen hoe met hier van “niets” tot een rinkelend wijnglas komt.  Gelukkig kregen we hier oordopjes want sommigen hadden deze ook nog nodig tijdens de volgende nacht.  Onze nachtparking lag pal tegenover een serie lawaaierige fabriekshallen, men zou heimwee krijgen naar Eperlecques en de vogels.  Maar hoe dan ook onze laatste volledige dag begon met een bezoek aan de scheepslift van Fontinettes.  Het eens zo doordachte en blijkbaar simpele systeem om schepen 13m hoger of lager te laten verder varen stond hier roestend te getuigen als vergane glorie.  Iets verderop bewees de grote sluis dat het vandaag anders, veel groter moet zijn.  Om het fabriekslawaai definitief uit onze oren te bannen kozen we nu voor de moerassen van Clairmarais.  Oef! Terug in ’t groen tussen de vogels.  Het gereserveerde vaartuig was maar net groot genoeg om onze hele zwerversfamilie plaats te bieden.  Gedurende een uur gleden we over kanaaltjes groot en klein en genoten van de stille omgeving met velden al dan niet  beplant met allerhande groenten.  Wij kunnen getuigen hoe, in een ver verleden, monniken van dit onherbergzaam moeras een uiterst vruchtbare groentetuin hebben weten te toveren.  Wie weet hebben we al veel Franse bloemkool van hier gegeten.  Onze gids van dienst, Marie-Louise mocht ons voorlezen wat we allemaal konden zien en horen onderweg, maar de tekst die ze kreeg was blijkbaar heel oud, zo oud, dat sedert de tekst en vandaag zelfs ruïnes verdwenen waren.  Wat er ook van zij, het was een heerlijke ervaring vonden we allemaal en het had best langer mogen duren.
Na deze mini-cruise was het feest : de avondkledij werd uit de kast gehaald.  Er werd aangeschoven voor een heerlijk gezamelijk avondeten, met drank verlengd.  Een laatste nacht viel.  De vogels die ons op tijd wekten en van hun zangwedstrijd lieten genieten.  Nog één keer samen op stap, terug naar de moerassen voor een enig mooie verkwikkende ochtendwandeling.  Overal was er iets bijzonders te zien : op de grond, in het water, in de bomen, in de lucht… maar één ding moeten we toegeven : dit is niet mensengebied, hier regeren vooral de vogels, zij zingen “wij horen hier thuis en jullie, gaan jullie maar gauw terug naar huis”.  Wij begrepen het en volgden hun wijze raad, weliswaar met veel tegenzin.

Vooraleer elk weer zijn eigen weg vervolgde werd het verblijf treffend afgesloten op de bekende sfeervolle en goed verzorgde wijze.  Er was nog meer: wij hadden een jarige “Willy Milo”.  Bedankt Willy voor de vele lekkere cake.  Wij onthouden die datum!

In naam van alle deelnemers van harte proficiat aan de organiserende vrijwilligers en bestuursleden.  Bedankt dat U ons liet genieten van zoveel verschillende en unieke bezienswaardigheden.  Jullie verdienen niet enkel een pluim maar een hele pauwenstaart.  

                                                              Pennenvrienden van dienst

                                                                                  Pierre en Kitty  

Terug naar boven