terug naar weekends 2004

Ballonvaren aan het Donkmeer

Afspraak vrijdagnamiddag op de grote in het groen gelegen parking aan het Donkmeer. Bij onze aankomst stonden er reeds enkele motorhomes. Door een briefing werden we op de hoogte gebracht van de geplande activiteiten. De ontvangst was kort en goed. Met andere woorden, we voelden ons dadelijk thuis in de groep. 's Avonds werd iedereen uitgenodigd voor een drankje in een typisch cafeetje, waar het er zeer gemoedelijk aan toe ging en tegen het invallen van de duisternis keerden we terug naar ons huisje op wielen om te dromen van de komende ballonvaart.

Zaterdagmorgen stond er een wandeling op het programma. De omgeving van het Donkmeer werd verkend met hier en daar een woordje uitleg. En als op bestelling zagen we de natuurlijke geboorte van een kalfje in de wei. Na de picknick in de eendenkooi werden we verwelkomd door de schepen van toerisme die ons met de nodige uitleg rondleidde. Tot ieders verrassing werden we met de autobusboot naar de overkant van het meer gevaren en daar uitgenodigd voor een lekker ijsje, wafel of pannenkoek. Na deze weldoende stop stapten we terug naar onze motorhome. Intussen was het beginnen regenen, maar tegen het uur van opstijgen klaarde de hemel weer op. Onze ballonpiloot was nog niet helemaal zeker van de weersomstandigheden, maar uiteindelijk werden de ballons toch uitgeladen en gevuld en konden we de lucht in. Wonderbaar hoe zacht we gleden en het landschap onder ons voorbijschoof. De piloot was er echter niet zo gerust in, er stond volgens hem te veel wind en we gingen veel te snel. Hij waarschuwde ons dat het een sportieve landing zou worden. Na ongeveer veertig minuten varen werd er uitgekeken naar een geschikte landingsplaats. Deze was echter niet zo makkelijk te vinden, maar na een half uur zoeken en vijf landingspogingen werden we in een weiland (zonder koeien) aan de grond gezet of was het gelegd? Piloot opgelucht, passagiers uitgelaten en ballon weer netjes ingepakt zonder te veel verse koeienvlaaien en opgeladen. Nog een glaasje champagne en een brevet als afsluiter alvorens terug naar onze slaapplaats te rijden met weer een leuke ervaring rijker. 

Zondagmorgen kon er gekozen worden tussen een wandeling en een fietstocht. Wij kozen voor het fietsen en in een rustig tempo reden we de turfputtenroute. Rond de middag werd er dan afscheid genomen met een receptie, een woord van dank en een klein aandenken aan het geslaagde weekend, waarna iedereen op zijn eigen tempo naar huis terugkeerde.

Louis & Suzanne

 

Een tweede verslag op het ballonvaren nu bekeken vanuit een volgwagen…

 Hoog in de lucht varen vier ballons naar een onbekende bestemming.

Laag tegen de grond rijden de volgwagens naar dezelfde nog onbekende bestemming.

 

Hierna volgen een paar fragmentjes uit een conversatie in zo een volgwagen:

 

-         Kom, we zijn weg, anders zijn we ze kwijt.

-         Ja, een signaal van Luc… Naar waar?   Ah, richting Zelzate. O.K. Zelzate, Zelzate, … waar ligt dat weer op de kaart … ja, rijdt hier maar rechtdoor tot aan het volgend kruispunt, dan naar links en dan de expressweg op. 

… 

-         Daar, ik zie ze.

-         Waar?

-         Ahwel, ginder. Zouden zij ons zien?

-         Ik denk het niet. Eh, jawel, ze zien ons, ze zwaaien.

-         Niet te rap, ik ga filmen. Ziet gij maar naar de baan… 

… 

-         Hoe zit het? Nog altijd rechtdoor?

-         Neen, want ze wijken af naar links. Amaai, die gaan rap zeg. Rijdt aan de eerstvolgende afrit maar af.

-         En dan?

-         Wacht efkens. Hmm, neem maar rechts.

-         Allee gij, ze vliegen naar links…

-         Ja, ja, maar seffens draaien wij ook naar links.

-         Oei, waar zijn ze nu? Ziet gij ze nog?

-         Nee, rij maar door, we vinden ze wel. Daar…

-         Gaan die al landen? Amaai, aan die snelheid, dat zal niet gemakkelijk zijn.

-         Oh, nee, ze gaan terug omhoog. Rij maar terug naar die grotere baan. 

En na heel wat landingspogingen… 

-         Daar, nu gaan ze echt landen. Kom, we rijden dat baantje in. En, … daar, de jeep, volg maar want die hebben GPS.

-         Ai, dat gaat nog altijd vlug. Het zal geen gewone landing worden, of toch…

-         Ja, ze raken de grond, nog eens…

-         Oei, ze vallen om. Oef, hij laat hen wel heel zacht omklinken.

-         Ha, ha, ’t is gelukt. Ze liggen neer.

-         Kom, rap door ’t veld en zien hoe ze uit die mand geraken…

 

Marie-Paule en Julien

 

Een derde verslag is ons ook toegestuurd  

 

Een paar jaar geleden had Luc, onze voorzitter, een rondvraag gehouden om te weten wie er graag eens een ballonvaart wou doen.

Toen hadden we er niet onmiddellijk op gereageerd maar wanneer het werkelijk ging gebeuren aarzelden we niet om in te schrijven.  Ik was wel nog niet zeker en heb maar tot het ultiem ogenblik gewacht om mijn naam op te geven en heb het me achteraf niet beklaagd.

We startten het w.e. zoals gewoonlijk met een gezellig samenzijn in een gezellig cafeetje bij “Rita..

Zaterdagmorgen begonnen we met een grote wandeling door de mooie natuur rond het Donkmeer (we zagen zelfs de natuurlijke geboorte van een kalfje, van natuur gesproken), iedereen was erbij ontroerd, op het einde van onze wandeling bezochten we de eendenkooi en konden we picknicken.

Het weer was erg wisselvallig en het bleef nog altijd een vraagteken of de ballons gingen vetrekken of niet.  Vooraleer de platbodem in te stappen om ons naar de overkant te varen bracht Wendy ons het verdikt, iedereen hield zijn hart vast, er waren trouwens mensen die voor de 4de keer inschreven voor een ballonvaart en hoopten dat ze ditmaal van de grond mochten.  We mochten vertrekken.  Om 19 uur moesten we allen paraat staat op de vertrekplaats.  We werden in groepen verdeeld : 1 van 6, 1 van 8, 1 van 10 en 1 van 17.

Het was indrukwekkend toen de ballonnen opgeblazen werden en één voor één de lucht ingingen.  We wisten niet waar we zouden landen.  Toen we boven waren, en dit tot op 800 m. hoogte, vlogen we soms tot 50 km/uur wat achteraf gebleken wel veel was.  Hier en daar kregen we uitleg.  Zo vlogen we o.a. over Sidmar, het Kanaal Gent-Terneuzen, Zelzate, enz… om tenslotte tegen de Nederlandse grens in een wei te Boekhaute te laden?  Het was letterlijk op de buik landen.

We werden goed ontvangen door de boer en zijn familie.   Na de nodige werken om de ballon op te plooien werden we Plechtig Gedoopt met een aangepaste viering en kregen we ons diploma.

We keerden zeer tevreden parkingwaarts terug.

Het was een zeer fijne ervaring, een aanrader voor iedereen, zelfs voor mensen met hoogtevrees, daarboven verdwijnt die helemaal;

’s Anderendaags vertrok er een groepje met de fiets en diegenen die wilden konden nog een héél mooie wandeling maken onder begeleiding van Wendy.

Na het traditioneel aperitief werd  het w.e. onder een schitterende zon afgesloten en werd er na de middag nog petanque gespeeld door diegenen die nog niet naar huis wilden.

Dank U Luc voor deze mooie ervaring die we met onze “Zwervers” mochten beleven.      

 

Rita

terug naar boven