terug naar weekends 2004

Beringen, 4-6 juni

 

Vrijdag in de namiddag was het verzamelen geblazen en kwamen we, met onze fietsen, bijeen op de weide aanpalend aan "Het Koersels - Fonteintje" voor een fietstocht. En in de Limburg … (lees langzaam) is het unieke knooppuntensysteem een uitnodiging tot onbegrensd fietsen. Louis fietste met een 20-tal fietsers in zijn kielzog de streek door en gaf ons ten gepaste tijd, hier en daar een woordje uitleg. Na de broodnodige boodschap en de bijhorende ‘tankbeurt’ stond de kilometerteller op 30 km en was iedereen het eens over de geslaagde verkenningstocht.

Vanaf 20h was het een heerlijk weerzien van vrienden en kennissen, in het Parochiaal Centrum "Het Fonteintje”. Voor de briefing van het weekend had François Poel bijna een megafoon nodig. En hij had een zeer belangrijke mededeling. De geplande bus van “De Lijn” stuurde klokvast haar kat. We waren bijgevolg op eigen vervoer aangewezen. Maar door de solidariteit onder het gezelschap stelde dit geen probleem. Diegene die niet met de fiets konden gaan, werden verdeeld onder enkele vrijwillige chauffeurs.

 

Zaterdag 5 juni 2004

De sportievelingen met de fiets kregen een half uur voorsprong voor de rit naar het Mijnmuseum van Beringen. De broer van Steve Stevaert, Rik Geenen, (!) verwelkomde ons met een brede glimlach en gaf ons, samen met zijn collega’s mijngidsen, de historie van heel het mijngebeuren weer. Vanwege de persoonlijke ervaringen van de gidsen, werd dit bezoek door alle aanwezigen zeer intens gevolgd. De toelichting bij het technische vernuft, werd ruimschoots afgewisseld met de verhalen over persoonlijk leed en hard labeur, die enigszins verzacht werd door het zeer uitgebreide sociale netwerk dat de arbeiders en hun familie aangeboden werd. Rondom de mijn ontstond een volledig dorp met woonwijken, winkels, sportvelden, cultureel centrum. Dit konden we vaststellen tijdens de ons vertoonde film.

Weergekeerd in het licht van de ‘bovengrond’, werden de bo’kes aangesproken op het voorplein van de voormalige mijngebouwen. Omdat we van onze gids vernomen hadden, dat melk drinken, niks voor mijnwerkers was, trakteerden we ons, op een lekkere frisse pint.

Daarna werd de groep in twee gesplitst voor een bezoek, met gids, aan de Moskee en de Mijnkathedraal.

Naar traditie en onder het oog van een aantal Turkse mannen, werden de schoenen uitgetrokken alvorens de moskee binnen te gaan. Een elektronisch bord verwelkomde ons met het woord “Hosgeldiniz”. Zolang er niet meer personen voor het gebed binnen kwamen wist onze gids ons te boeien met zijn verhalen over vroeger en nu. Hij had, als bankdirecteur, blijkbaar goede contacten met de Turkse gemeenschap.

De Fatih Moskee geeft een speciaal accent aan het Kempisch mijnlandschap. De bouwstijl in Ottomaanse architectuur is duidelijk herkenbaar aan de grote ronde koepel en 2 ronde minaretten. De bouw, die 2,5 jaar duurde, werd volledig gerealiseerd op kosten van de Turkse gemeenschap. De tapijten zijn van Belgische makelij. De handgemaakte en handgeschilderde wandtegels werden ingevoerd.

Bij het naar buiten gaan, onderaan de trappen, maakte de gids ons attent op de aangebrachte zwarte streep en arduinen tafel. Dit bleek de plaats te zijn waar de Turkse families afscheid moesten nemen van hun overledenen.

De Mijnkathedraal St. Theodardus is een van de mooiste Limburgse Mijnkathedralen. De kerk is tussen 1939 en 1943 gebouwd in Byzantijnse stijl. Niettegenstaande de benaming heeft de ‘kathedraal’, van Beringen geen Bisschop gekend. (Grapje van de gids: hoe kiest men een Bisschop? Een Bisschop kiest men als beste onder de dekens – dixit !)

De donkere galerijen staan symbool voor de ondergrondse mijninfrastructuur. De glasramen van St. Lambert, werden gemaakt via een speciaal procédé als ‘glas in beton’. Vermeldenswaardig is dat, vanwege de onstabiele ondergrond, enkel voor de toren, een hydraulisch systeem voorzien werd en via kanalisatie, stoom vanuit de mijn tot in 1970 de kathedraal verwarmde.

Merkwaardig voorval is ook, dat de omringende gebouwen niet meer van het Kerkfabriek zijn. Alle gebouwen zijn opgekocht door de Turkse unie. Ook de woning van de gepensioneerde pastoor!

Kuierend langs het voetbalveld kwamen bij een aantal heren ‘jeugdherinneringen’ boven, hé Jef! De vrouwen namen deze gelegenheid te baat om op een bank wat uit te rusten.

De gids kwam weer goed op dreef bij zijn verhaal van het ‘Casino’ aan het Kioskplein. De ‘betere buurt’ van weleer, werd hier extra in de verf gezet door de zopas gerenoveerde ‘kaderwoningen’. Gewoonweg, prachtig!

Iets verder kwamen de mijnschachten terug in het vizier en dat wou zeggen dat we er onze fiets en/of motorhome terug zouden vinden om naar de volgende afspraak te rijden, nl. het Melkschapenbedrijf  "De Stalse Schans". Rustig en bedaard gaf de schapenboer uitleg over het wel en wee van zijn bedrijf. Er rijk van worden? Daar gaf hij geen antwoord op. Sommigen onder ons zeiden dat de reuk niet aangenaam was, dat kon zeker niet gezegd worden van de versnaperingen die wij te proeven kregen. Zelfgemaakte kaas en ijs! Om vingers en duimen van af te likken. Gelukkig konden diegene met de fiets, de overtollige suikers kwijt, op de terugweg naar de standplaats in Koersel.

Alvorens voor de barbecue naar “Het Koersels-Fonteintje” te trekken, werden we aangenaam verrast door José, die voor haar verjaardag, nog een aperitief in petto had! Bedankt José!

Gezeten op het terras met verwarming, was het genieten van een barbecue en napraten over de voorbije geslaagde dag.

 

Zondag 6 juni 2004

9h30 was het vertrek voor de wandeling in het Natuurreservaat "De Zwarte Beek".

Vanuit een Groencomité werd dit gebied gevrijwaard van de plannen om er een recreatiepark te maken. Een expresweg zou dit gebied doormidden snijden.

In 1996 bleek de beek ter hoogte van Koersel, biologisch dood te zijn. De bodem bevatte extreme concentraties chloorpesticiden en DDT’s. Ze bleken afkomstig te zijn van een nabij gelegen bosbessenkwekerij.

Het jarenlange zwoegen van een aantal groenverenigingen leverde dit prachtig beschermde natuurgebied op. Wij liepen er langs ‘knuppelpaadjes’ te genieten van het (h)eerlijk groen en het gefluit van de vogels, al was dit laatste enkel te horen tijdens het door François gevraagde stilte-minuutje!

Rond 12h30 werd ons een afscheidsdrink aangeboden, verzorgd door Marie-José en Maria.

Voor de freaks zorgden Louis en François in de namiddag nog voor een prachtige fietstocht. We kwamen dit weekend op een totaal van bijna 80 fietskilometers en een stevige wandeling. Da’s echt wel een superprestatie voor de Zwervers.

Bedankt Maria en François, Marie-José en Jef en Louis. Het was fijn met jullie in Limburg te zijn!!!!

 

terug naar boven