terug naar weekends 2004

Weekend Zutendaal van 7 tot 9 mei 2004

 

Voor ons zit de werkweek er weer op! Snel nog wat ingepakt en op weg!

Onderweg regent het bij wijlen pijpenstelen en men verwacht niks beter voor morgen zaterdag, wat toch enigszins een domper is op de verwachtingen.

Onze parkeerplaats is snel gevonden en het onthaal door bestuursleden, vrienden en kennissen is, zoals gebruikeleijk, hartelijk. Kort daarna zitten we dan ook al samen te genieten van een lekker glaasje in de cafetaria van de sporthal en kunnen zelfs wat meegenieten met de aan gang zijnde minivoetbalwedstrijden.

De avond is dan ook snel voorbij en men verwacht ons morgenvroeg tegen 09.30 uur om een bezoek te brengen aan het nabijgelegen bijenkoninginkweekcentrum (een mond vol …) met vlindertuin.

Tegen de weersverwachtingen in regent het niet en na een korte maar aangename wandeling door de Zutendaalse natuur bereiken we het centrum waar we opgewacht worden door onze gids welke ons met welsprekende deskundigheid heel het kweekproces van bijenkoninginnen uit de doeken doet en ons warm tracht te maken om zoveel mogelijk respect op te brengen voor de ons nog resterende fauna en flora. Onder zijn leiding bezoeken we vervolgens ook het omliggende park met allerlei didactische opstellingen i.v.m. de bijenkweek. Ook de vlindertuin wordt bezocht maar als gevolg van de frisse en bewolkte weersomstandigheden krijgen we weinig te zien van vlinder noch bij! Achteraf in het museumpje kunnen we onze teleurstelling gedeeltelijk goedmaken want hier kunnen we alsnog genieten van de veelheid van kleuren en gedaantes van allerlei soorten bijen, vlinders, libellen, kevers, enz…

Na het nuttigen van een drankje in de cafetaria van het centrum keren we terug en hebben we weeral wat “bij”-geleerd.

Na het middagmaal in twee groepen op stap naar onze volgende bestemming, een onderzoekscentrum van zeldzame kraanvogelsoorten en exotische loopvogels.

Ik denk dat de meeste onder ons absoluut niet op de hoogte waren dat er zich in België laat staan in Zutendaal een onderzoekscentrum bevindt welke zich met de vruchtbaarheid en de kweekproblematiek van dergelijke nog zeer zeldzame vogelsoorten bezighoudt. Onder begeleiding van een zeer gedreven medewerker van het centrum kwamen we veel te weten over de veelheid van problemen waarmee deze vrijwilligers te maken hebben om de ons getoonde, bijna uitgestorven soorten, voor ons nageslacht te bewaren. We kunnen iedereen een bezoek ten zeerste aanraden! Het is echt de moeite waard!

’s Avonds stond er voor de gegadigden een koude maaltijd klaar en bij het nuttigen van menig glaasje werd er nog uitgebreid nagekaart.

De zondagmorgen kondigde zich al veel beter aan want de zon deed zelfs moeite om de wolken te verdrijven en bijgevolg hadden we er zin in om op stap te gan. Een legkippenhouderij staat op het programma. De eerste indruk die we hadden bij het binnenkomen in het eierensorteerstation… eieren, duizenden eieren… en die bleven maar komen… van waar komen toch al die eieren? Van duizenden kippen dus – zoals we onder begeleiding van de eigenaar te zien kregen. Per vier in een klein hokje en leggen maar! Volgens sommigen zielig – maar… wie wil er het dubbele betalen voor een scharrelei? Toch de moeite om eens gezien te hebben hoe de vork (het ei) in de steel zit.

Op weg naar de kunstsmid! Eerst een drankje nuttigen vooraleer binnen te treden in de smidse waar de smid ons enkele staaltjes van z’n kunnen ten toon spreidde en zelfs enkelen onder ons met een “keuterhaak” – zelf gesmeed nota bene – cadeau gaf voor moederdag!

Inmiddels is het reeds middag geworden en tijd om terug te keren. Onderweg naar de parking krijgt zowaar de zon greep op de wolken en hebben we zelfs de gelegenheid om onze stoeltjes uit te halen en het klassieke afscheidsaperitief te nuttigen gezeten in onze stoeltjes in de zon. Wat een afsluiter!

Nà het afscheid hebben we nog met enkele andere genieters een paar spelletjes petanque gespeeld en zijn dan in de late namiddag huiswaarts gekeerd. Het was weer de moeite! Wat ons betreft… dank aan de organisatoren – hoe doen ze het toch om ons telkens weer te verrassen.

 

Jef, Marie-Josée en Louis

 

terug naar boven