M & M (Melle en meer)

12 tot 14 juni 2015

 

Vanaf 17 uur worden we verwacht. Wij hebben de tijd wat opgevuld met een fietstochtje door de velden en wat schatjes, om zo zeker niet te vroeg te zijn. Juist aangekomen en op onze plaats gezet, komt een hele sliert motorhomes ook puffend aan. Het is alsof het afgesproken is. Op een goede 10 minuten is bijna iedereen present. Het puffend slaat wel meer op de inzittende zwervers en niet op hun rijdende huisjes. s Avonds is er het gebruikelijk gezellig samenzijn met wat uitleg door Luc VD over het weekend. We krijgen uitleg over de drankbonnetjes, maar ook een waarschuwing over lawaai aan de containers, s morgens vroeg. Een

wekker is niet nodig. Met het kabaal zouden we zeker tijdig klaar zijn. We worden s morgens wakker, als in een droom met hemelse muziek. Enkel de rijstpap met de gouden lepeltjes ontbreekt. Maar de beiaardmuziek van de school wordt dan toch verstoord door het kleine bulldozerke dat containers komt hervullen. Iedereen is op tijd paraat om te vertrekken naar het eerste bezoek: VOC Merelbeke, een opvangcentrum voor vogels en wilde dieren. Het centrum is opgestart door de vader en was heel kleinschalig. Nu, onder de leiding van Nick en zijn vrouw, met een hele schare vrijwilligers, worden er bijna 5000 dieren per jaar binnengebracht. Nick is een spraakwaterval die zijn eigen ideen heeft en als echt groene jongen er naar leeft. Het eerste diertje dat echt in de kijker komt (na de vele kauwen en kraaien) is een bosuil. Wie heeft er vroeger al eens zon diertje geknuffeld? Nu, bijna iedereen. Voor het egeltje is er meer durf nodig. Nick aait het langs zijn wang, zoals hij een scheerborstel zou gebruiken. De manier hoe hij met alle soorten dieren omgaat, is opmerkelijk. Ook heeft hij het over pestvogels. Waar heb ik dat nog gehoord? Als afsluiter neemt hij ons nog mee naar het Liedermeerspark, om samen een gerevalideerd konijntje terug in de natuur te plaatsen. Onderweg redt hij nog wat salamanders uit een put en geeft uitleg over planten en bomen. Op een moment hangt hij de acrobaat uit om voor ons een zoetwatermosselschelp te zoeken en iets later, aan lisbloemen, maakt Nick een katachtige sprong om een kikker te vangen. Pech (niet voor de kikker) maar hij heeft hem niet tot hij roept: "We begaan een massamoord!!!!". We zien rond ons een massa piepkleine kikkertjes zich haasten om niet onder onze schoenen verpletterd te worden. Vele van de kinderen waar hij les aan geeft, moeten dierenliefhebbers worden. Zijn enthousiasme prikkelt iedereen. In de namiddag staat de brouwerij Huyghe op het programma. Met een video krijgen we een heleboel informatie over dit lokaal brouwerijtje dat in 1654 opgestart is en de moeilijke jaren rond 1970 doorstaan heeft. Grote doorbraak kwam dan met de nieuwe bieren (Delirium Tremens, La Guillotine en nog enkele andere) en vooral met de prijzen die de brouwerij in 2012 kreeg op het 'International Beer Challenge' in Londen en ook op de 'World Beer Awards'. Dat is ook de reden dat er bij de 100 bezoekers vandaag, verschillende Amerikanen en ook een Canadees bij zijn. Erger vind ik dat andere mensen tijdens de video al van een biertje aan het proeven zijn en onze groep nog niets heeft. Wij moeten wachten tot na de ganse rondleiding. Maar dan is het een gans uur drinken volont. Marie-Paule zie ik al een tweede keer (of is het de derde keer?) terug gaan om te laten bijvullen. Maar op het einde ziet ze er nog behoorlijk uit. Ze is bij spuitwater gebleven. Ook alle anderen hebben geen last van een 'Delirium Tremens' (uitleg onderaan). Is het de schrik van alle trappen die we nog moeten afdalen voor we kunnen teruggaan of kijken ze al uit naar het etentje in de zaal? Het Slot van Laarne is de volgende dag ons doel. Een 14de eeuws kasteel dat er ietwat speciaal uitziet door de mix van een slot van vroeger (gemaakt voor verdediging) en een moderner kasteel in baksteen. Daar we twee gidsen hebben, worden we verdeeld in evenveel groepen. Als onze gids begint te praten, denk ik al "Oei, wat krijgen we hier!!!" Ze spreekt redelijk stil en het is duidelijk een franstalige, die regelmatig naar haar woorden moet zoeken. Ze is in het begin ook nietop haar gemak. Zijn zwervers zo intimiderend of heeft ze toch teveel last met haar zinswendingen? Maar na een tijdje gaat het veel beter en is ze tevreden met de verschillende vragen. Ze is zelfs zolief en begrijpend dat ze Luc VD helpt, nadat hij het kasteel voor een gedeelte heeft afgebroken. Met vereende krachten fiksen ze het en waarschijnlijk heeft niemand het gezien. De zilvercollectie van Claude Dallemagne is het laatste van dit bezoek. De vraag van de totale waarde ervan is niet beantwoord, maar als je de gepantserde deur bekijkt, weet je genoeg. Het gebruikelijke afscheid is feitelijk een te snel afsluiten van een heerlijk weekend. Zwervers die er niet bij waren, hebben echt iets gemist. Bedankt aan Tine, Luc, Marie-Paule en Julien voor dit zonovergoten weekendtripje.

 

Luc

 

Wil je meer weten over de verschillende locaties, dan kun je hier eens naar kijken: http://www.vocmerelbeke.be/ http://www.delirium.be/

en http://www.slotvanlaarne.be/

Wat is een delirium tremens? Eenvoudig vertaald, betekent een 'delirium tremens' een periode van acute verwardheid (delirium) waarbij de armen, tong en vaak zelfs het helelichaam beven (tremor). De persoon is niet helder van geest en kan zeer angstig zijn.