Thorn, het witte dorp

 

HEET, HEET, HEET, HEET !!!!

Daarmee is het weerkundig verslag van het weekend afgerond. Maar we blijven, ondanks de hitte, natuurlijk niet zitten.      Bij de aankomst op vrijdag worden we direct aangemaand om nog een bezoek te brengen aan het irrigatieproject van Ophoven. Uit de kiezelgroeven brengt men water naar een pompgebouw om er een oppervlakte van ± 1500ha mee te irrigeren. Dit netwerk van 50km buizen voorziet de boeren van het soms o zo nodige water. Elke landbouwer beschikt over een aparte watermeter en extra zeefinstallatie om alle problemen te vermijden. Op het moment van het bezoek wordt er 314 l/s of 1129 m³doorgestuurd naar de gewassen. Zoals gezegd het is heet en dus ook kurkdroog. Dit alles heb ik vernomen via een andere zwerver, want alles installeren is al afmattend genoeg, daarom heb ik forfait gegeven. Bij de briefing krijgen we allen een streekgerecht aangeboden: ijstaart! Lekker en fris: een soort merveilleux, maar met ijs i.p.v. slagroom. Bijonze terugkeer op de parking horen we plots een luide bonk. Bij nader onderzoek blijkt een geparkeerd autootje in de gracht te zijn beland. Als het al donker is, keert de eigenares van dit nieuwe wagentje terug,dit onder grote belangstelling van de zwervers. Onze mannen hun groot hart komt snel boven en ze beslissen de wagen terug op het wegdek te hijsen. Na herhaalde pogingen, aanwijzingen, geroep en gelach slagen ze er met zijn allen in. Juffrouw meer dan tevreden en de mannen fier. Deze goede daad is naar wens volbracht.

Zaterdagochtend mogen we genieten van een boottocht naar Thorn. De Maas vormt hier de natuurlijke grens tussen België en Nederland. Onderweg zien we nog enkele grindwinningen, maar deze behoren weldra ook tot het verleden. Eens in Thorn krijgen we uitleg van de gidsen. Thorn is na de Franse revolutie ontstaan uit een gemeenschap van welgestelde meisjes van 16 families, die werden klaargestoomd voor het huwelijk. Een ‘abdisvorstin’ had de leiding over dit oorspronkelijke Ursulinenklooster, dat werd onderverdeeld in ‘stiften’. Onze vrouwelijke gids doorspekt haar rondleiding met het streekdialect en is duidelijk voorstandster van de emancipatie van de vrouw. In Thorn staan de ‘bokken’ en de ‘geiten’ centraal. Dit zijn de namen van de twee fanfaregroepen die tot op heden nog steeds hun ‘vete’ in stand houden.’s Middags vullen we ons buikje met één van de 200 soorten pannenkoeken, of zijn het er ….., ik weet het niet meer. Ze zijn er in zoete of hartige versie, maar allemaal zijn ze GROOT en LEKKER. Bij het bericht dat het in Leuven aan het gieten is, kijken we wat benauwd naar de enkele wolkjes, maar de hemelsluizen blijven dicht. Voor het avondeten gaan we te voet naar ‘De Spaenjerd’. Het eten is naar goede gewoonte zeer lekker en uitgebreid. Tijdens de maaltijd worden we bezig gehouden met een spelletje: ‘deur open – deur toe’, wat voor de ene frisse lucht is, is voor de andere blijkbaar tocht. We zijn er de tel bij kwijtgeraakt. Na een wandeling terug, moeten onze deuren en ramen wel open, het stoomt in onze motorhomes. Overal hoor je: “ ’t Is aan het zakken, ik heb nog … graden”. Met al dat water in de nabijheid moeten we geen schaapjes tellen om in slaap te vallen, maar kunnen we luisteren naar het gekwaak van de vele kikkers. Later blijken enkele wagens ook bezocht te zijn door een legertje mieren. Bij ons zijn na een zestal weken, de laatste exemplaren gevangen (hoop ik toch).

Zondag wordt er met zijn allen naar Maaseik gereden naar een zeer ruime parking aan de rand van het stadscentrum.           Daar ontmoeten we weer onze gidsen en krijgen we een rondleiding door de stad. Onder een afdakje – om te schuilen voor de zon en niet voor de regen – genieten we van ons afscheidsdrankje en -gebakje. Voor het naar huis gaan krijgen we met zijn allen nog streekkoekjes mee. Natuurlijk worden er meer dingen bezocht dan hierboven vermeld, maar alles opnoemen zou ons te ver leiden. In ieder geval was het een gevuld en geslaagd weekend, waarvoor dank aan de organisatoren en in het bijzonder aan Pierre, de Maeslander, die er steeds weer in slaagt alles vlotjes te laten verlopen. Merci.