Beestig Dordogne

4 september tot 1 oktober 2016

 

 

Zondag 4 en 18 september

Na twee dagen rijden, genietend van mooie Franse natuur en gezellige dorpjes, arriveren we in Nontron voor een 'beestige en geestige reis'. Het is een blij weerzien van bekende zwervers en ook enkele nieuwe koppels. Weer spannend … Wie is er bij en wat gaan we doen? In de eerste groep is het warm, heet zelfs. De tweede groep geniet van een heerlijk zomerweer. Vaste schoenen en een wandelstok zijn aangeraden? Wat staat ons wel te wachten … Trappen … grote, kleine, hoge, lage, vaste, losse … mooie tuintjes met traditionele huizen en markten. We houden halt bij het standbeeld van de onbekende soldaat, waar we een prachtig panorama over de stad Nontron hebben. Via de 'Passage des soufflaculs' passeren we reuzenbeelden waaraan een grappige legende verbonden is. De paters dachten dat er demonen onder de lange damesrokken zaten. Zij probeerden die te verjagen door met een blaasbalg hun rokken op te lichten. Omdat Pieter jarig is, worden we 's avonds verrast met drank, cake en knabbels. De organisatoren delen nog cadeautjes uit! Onze nieuwsgierigheid is gewekt. Zijn dat hints? Niemand die het weet, maar we zijn er wel blij mee. Het is al donker als iedereen zijn slaapplaats opzoekt.

Maandag 5 en 19 september

Na een eerste dag van kennismaking, zijn we klaar voor een bezoek aan de artisanale messenmakerij, de ‘Coutellerie de Nontron’. Er zijn drie elementen nodig om een mes te maken en die zijn hier beschikbaar. Water uit de Bandiat-rivier om het lamel te slijpen, ijzererts om het lamel te maken en hout van buxus voor het handvat. Iedere arbeider verricht een 40-tal handelingen om een 'Nontron-mes' af te werken. Van het buxushout maakt men het handvat met een uiteinde in klompvorm of een bol of een vissenstaart. Een logo komt op het handvat, voor mij een gotische poort met drie bolletjes, maar men heeft nooit kunnen achterhalen wat het betekent. Ooit slaagde een arbeider er in 144 heel kleine knipmesjes te maken en te monteren in een kersenpit. We verplaatsen ons door een bosrijke streek waar de natuur de kleuren van de late, vooral droge zomer heeft. De lichtbruine varens, de zonnebloemstelen zonder bladeren met hun donkere bruine kopjes, straks rijp voor de zonnebloemolie, leiden ons naar de boerderijcamperplaats 'Ferme de Lafayas'. We maken kennis met de struisvogels die nieuwsgierig naar ons kijken. De eigenaar vertelt ons over het kweken, het vlees, de veren, de poten van de struisvogels en dat de eieren de grootste zijn in de wereld. Op de 25 ha grote boerderij lopen ook zo'n 3000 eenden en ganzen die in de conserven gaan terecht komen, bv. voor de 'confit de canard'. Als afsluiter hebben we nog een proevertje met alle producten van deze boerderij. De avond van de eerste vakantiedag was snel voorbij.

Dinsdag 6 en 20 september

We worden al vroeg gewekt door de bakkers van het huis, Paul en Pieter. De fietsrit naar Montagrier gaat niet met het grootste gemak zoals op de heuveltjes van Erika. Het zijn de bulten van een dromedaris ... Onderweg worden we wel beloond met hele mooie uitzichten. In Montagrier krijgen we in het 'Maison de la Dronne' een rondleiding door een jonge gast die het zeer goed doet. Deze watermolen is uit de 12e eeuw. In de loop der jaren had de molen verschillende functies. In 1907 is de molen omgebouwd tot waterkrachtcentrale die nu nog in werking is en tevens een informatiepunt is voor toerisme. Op een idyllische plaats, in de schaduw, wacht ons een uitgebreide picknick . Alles wordt piekfijn verzorgd en geleverd door 'Station des Saveurs', onze gastheer van gisteren. In Tocane St. Apre bezoeken we het 'Musée des Costumes' . In één woord: prachtig. Tijdens de eerste reis moeten we hoognodig onze dorst gaan lessen door de grote hitte, terwijl de tweede reis verloopt onder een zalig zomers weertje ...

Woensdag 7 en 21 september 2016

We installeren ons al heel vroeg op de zeer grote camperplaats van Brantôme. De gidse neemt ons mee naar het Brantôme van eeuwen, zelfs miljoenen jaren geleden, bij de vorming van de 'falaise' aan de Dronnerivier. Ze vertelt onderhoudend en laat ons kennismaken met elk stukje geschiedenis van het grottenklooster, de abdij, de kerk en de toren. Het begint bij Karel de Grote die de relikwieën van Saint-Sicaire meebrengt. De monniken uit de Benedictijnerabdij werden gedwongen om meer in de grotten te leven dan in de abdij die toch bij elke oorlog (en dat waren er hier veel) telkens weer vernield werd. In de grotten vinden we sporen van hun geduld en vernuft terug: een kerk in de rotsen, duiventillen in de rotsen, een molen in de rotsen, watervoorziening ... zelfs een viskwekerij in de rotsen. Als we op het middaguur de toren beklimmen, na het luiden van het Angelus, hebben wij een enig uitzicht over de stad en de Dronnevallei. Een boottocht op de Dronne toont ons hoe puur en zuiver de Dordogne is als streek, met veel leven in en rond het water. De bootgids vertelt en Greta zorgt ogenblikkelijk voor een Vlaamse echo, wat de gids enthousiast 'On fait un duo d’enfer' noemt. Tijdens de eerste reis is het een aangename verkoeling op de zéér warme dag (34°C.)! De tweede groep geniet, zoals alle dagen, van een ideale zomerse temperatuur (23°C).

Donderdag 8 en 22 september

Na enkele dagen 'heet weer' tijdens de eerste reis is het zover, de lucht zit dicht en ja, deze morgen is het beginnen motregenen voor een uurtje. Voor de tweede groep is er een heerlijke nazomerzon! We doen deze voormiddag een stadswandeling in Brantôme. Aan de hand van platen over de bezienswaardigheden, de Nederlandse tekst of gids van dienst Greta, krijgen we uitleg over de verschillende bouwstijlen en de hele evolutie van de jaren van opbouw in Brantôme. Het is hier een mooie en rustige plaats om te vertoeven. Na de middag verzamelen de moedige fietsers voor een stevige tocht naar St.- Pancrace. Wie de kuitenbijters niet ziet zitten, verplaatst zich met de motorhome. In St.-Pancrace wacht ons een supervriendelijke ontvangst op het landgoed van een Engelse familie. 'Brantôme Police Horses' is een opvangtehuis voor meestal getraumatiseerde, maar ook gekwetste en oudere Engelse politiepaarden. In een film toont men hoe de politiepaarden worden ingezet bij oproer en betogingen. De gruwelijkste beelden worden ons niet getoond, maar wat we te zien krijgen, grijpt ieder van ons naar de keel. Het zijn deze paarden die hier opgevangen worden en met liefde en zorg behandeld, hopend dat ze van hun trauma verlost geraken om van een welverdiende oude dag te genieten. Na de filmvoorstelling kunnen we ook kennismaken met die politiepaarden. Na de rondleiding worden we uitgenodigd voor de thee met lekkere Engelse taart, scones en gebak, dat alles door de gastvrouw zelf gebakken. Zoals elke avond zorgen Lieve en Pieter ervoor dat 'de doos' weer in het midden staat.

Vrijdag 9 en 23 september 2016

Omdat er op de briefing was gezegd dat één minuut kon tellen als een volledige dag van 24 uur staan we, gedisciplineerd als wij zijn, om 7.30 uur al klaar om te vertrekken. Het passeren van 'de paal' zou wel eens een probleem kunnen geven. En zoals gewoonlijk, als je een probleem verwacht, is er geen. We passeren die paal dus vlot en vertrekken tijdig. Langs landelijke wegen komen wij aan op de volgende afspraak. Oei … groot probleem! De burgemeester heeft vergeten orders te geven om de parking af te sluiten en voor de groep te reserveren. Na wat regelen, ordenen en een tweede parking gebruiken, krijgt iedereen toch een plaats. Bij de tweede groep is het probleem bij het aankomen in St Jean de Côle ietske kleiner. De Fransen zijn te laat en de Belgen te vroeg … Nochtans was er afgesproken dat de parking zou vrij zijn om 9 uur. Is het Franse 9 uur niet hetzelfde uur als het Belgische? We maken in groep een mooie wandeling door de natuur, anderen doen dezelfde wandeling in de omgekeerde richting en zoeken onderweg naar geocaches. Langs een pittige weg met verschillende volwassen- en opadromedarissen, komen we terug bij de motorhome. In de namiddag maken we een verkennende wandeling door een van ‘les plus beaux villages de France’ onder leiding van een deskundige gids. De manier waarop ze haar kennis etaleert, is een lust voor het oor. Bij de kerk toont ze ons de 'sépultures à répit'. Dat zijn een soort open graftomben voor kinderlijkjes van ongedoopte baby’s, aan de buitenkant van de kerk . Het regenwater van het Heilig dak van de kerk zou de kindjes dopen, waardoor ze op het kerkhof mochten begraven worden. In het kasteel van Marthonie kunnen we de monumentale trap bewonderen. De namiddag vliegt voorbij en als beloning omdat we zo goed geluisterd hebben, trakteren de organisatoren ons ook nog op een verfrissing in het plaatselijke café.

Zaterdag 10 en 24 september 2016

We moeten weer vroeg uit de veren. De rit naar Thiviers, op een vroegere spoorlijn (de Voie Verte), heeft maar één dromedaris en is voor de rest vals plat. In Thiviers is er vandaag een grote markt. We bezoeken hier 'La Maison du Foie Gras'. We krijgen uitgebreid uitleg over de ‘canard’, welke delen van het lichaam waarvoor worden gebruikt en wat ze allemaal met de pluimen kunnen doen. Vroeger maakten ze hier ook porselein en we zien potjes waarin vroeger het voedsel werd bewaard, tot het blik is gekomen. Al bij al een interessante rondleiding. Na dit bezoek gaan we picknicken bij de imker, 'La Miellerie de Thiviers'. Sommigen gaan nog even cachen en veel mannen houden een siësta op het grasveld. We worden verwelkomd door de imker en krijgen alles te horen over het fantastische werk van de bijen, de opbrengst en de soorten honing. We vernemen dat de bijen in de zomer maar 40 dagen oud worden door het harde werk en in de winter geboren, leven ze de hele winter omdat ze niet buiten moeten. We zien een gecultiveerde bijenbak in glas en een met wilde bijen en ook een hele verzameling van andere bijenkorven en -bakken. Daarna toont de imker hoe ze de honing afschrapen en machinaal slingeren. Nog nooit heb ik zoveel uitleg gehad en alles was goed te volgen. Nadien volgde een kleine degustatie van verschillende soorten en een klein stukje peperkoek met notenhoning. We waren moe door de hitte, zelfs in de tweede groep is het hier 25°C en binnen dus véél warmer. We 'dalen' naar onze motorhomes en genieten nog van de babbel rond, natuurlijk, 'de doos'. En zoals elke avond schuiven we aan bij Pieter om de tracks voor morgen op de wandel-gps te zetten.

Zondag 11 en 25 september 2016

Na een nacht met dromen over de bloemetjes en de bijtjes, rijden we naar Sorges. We bezoeken het 'Ecomusée de la Truffe' . Stipt om 10 uur gaan de deuren open. Bij de eerste reis begint een jonge weelderige gidse die haar zenuwachtigheid achter honderden kleine lachjes probeert te verbergen, een lange uitleg over 'de truffel'. Onze aandacht en vooral die van de mannen concentreert zich op het klein zilveren 'truffeltje' aan de halsketting van de gidse. Ze heeft duidelijk, per vergissing, ’s morgens de bloes van haar veel jongere zus aangetrokken en doet alle moeite om dat te verbergen ... Bij de tweede reis krijgen we een erg verkorte versie. We worden ondergedompeld in het leven van de mysterieuze truffels: waar, hoe, wanneer en waarom groeien hier truffels en bij ons niet. Het planten, rijpen, oogsten met kleine vliegjes, met honden of met grote varkens ... Tot slot wordt er geproefd met een Bergerac of een appelsapje en getruffeerde toastjes. Na het bezoek aan dit mooie museum verkennen we nog een truffelboomgaard met de nodige uitleg. De eerste groep verplaatst zich naar de parking in Hautefort, terwijl de tweede groep vandaag naar de slakkenboerderij rijdt in Vaunac Négrondes. De 'gros-gris' en 'petit-gris' ... we horen er alles over. Na de interessante uitleg mogen we ook nog proeven: vier verschillende soorten slakken met een glaasje Bergerac Rosé. Voor de meesten was het smullen geblazen. Om 19 uur komt de fameuze doos naar boven en vanaf dan geldt de regel: 'What happens near the camper, remains near the camper'.

Maandag 12 en 26 september 2016

Hautefort: de dag begint met een steil klimmetje naar het kasteel. De gids loodst ons door een gedeelte van het kasteel en via een traphal gaan we naar de eerste verdieping. Eén kamer is omgebouwd tot een studio, hierin werd onlangs een filmscène gedraaid over de laatste twee weken in het leven van de Zonnekoning. Een kleine groep Zwervers mag zelf een scène naspelen en opnemen. Grappig zicht! Overal wordt er nog verbouwd en niets is nog wat het lijkt na de hevige brand van augustus 1968, waarbij heel het middelste deel van het kasteel in de vlammen opging. Vervolgens gaan we even naar buiten en van hieruit heeft men een mooi zicht over de tuin. Wist je dat zelfs het logo van het schild (schaar) in de perken te vinden is? Onder een loden zon voor de eerste reis en bij een zalig zomerweertje voor de tweede groep gaat het met de fiets 9 km richting Tourtoirac. Met één dromedaris, 3 baby’s, 6 volwassen en 1 opa is het een hele klus. Guido, de enige man met een fiets zonder elektrische ondersteuning in de tweede reis, rijdt moedig de hellingen op. Hij wordt aangemoedigd door de 3 groepen fietsers. De koelte in de grot van Tourtoirac wordt gewaardeerd na de toch wel pittige fietstocht. Het is een 'dynamische' grot, een grot die voortdurend verandert (hoewel onzichtbaar) en helemaal toegankelijk is voor rolstoelen. We weten nu alles (?) over de druipstenen in al hun vormen, zoals stalactieten, stalagmieten, macaroni’s, gordijnen … Het is een indrukwekkende, levendige grot met beige en ivoorkleurige tinten. De grot zal steeds geheimen hebben voor de mens. Om 19 uur begint de briefing en daarna gaan we nog gezellig samenzitten rond 'de doos'. Het kasteel is mooi verlicht. Oh, zo romantisch!

Dinsdag 13 en 27 september

Oei, 't is gebeurd! Nog maar 14 fietsers zijn deze morgen overgebleven in deeerste groep. Wat heeft Lieve gisteren ook weer gezegd tijdens de briefing? In de tweede groep zijn we nog met ruim 20 fietsers. De reisweg naar Naillac met de fiets is een flinke kluif. Vandaag krijgt Guidoke de bolletjestrui! Op de boerderij 'L'Orée des noix' vernemen we alles over de kweek van noten. Daarnaast kweekt d de familie ook nog Limousinrunderen. De verschillen de soorten noten, de aanplantingen, het onderhoud van de bomen, het snoeiwerk: alles wordt haarfijn uitgelegd door de vrouw des huizes. Een ding is zeker: het hele proces van spoelen, kuisen en sorteren van de noten is een erg zwaar en vuil werk! Wat we hier ook leerden was het gebruik van een speciale notenkraker waardoor de noot mooi en helemaal gaaf tevoorschijn komt. Enkele champagnedrinkers onder ons waren erg verbaasd dat je met deze opener van champagneflessen ook noten kunt kraken! De eerste groep heeft nog een inhaalmanoeuvre in Vaunac. Zij gaan vandaag naar de slakkenboerderij. In de tunnels staan plankjes waaronder duizenden slakken groeien tot ze klaar zijn voor de 'slacht', of hoe noem je dat? Als voedsel krijgen ze intussen radijzen en koolzaad, aangevuld met een mengsel van granen en calcium. Ook hier wordt lekker geproefd! Onder een prachtige sterrenhemel, gaan we naar het kasteel van Jumilhac. Een rondleiding bij kaarslicht door dit sprookjeskasteel, toont ons het originele en authentieke interieur. Een aanrader om dit avondevenement op het programma te zetten!

Woensdag 14 en 28 september 2016

Oei, regen!! We zijn het niet meer gewoon. De zon neemt vandaag een verlofdag, althans tijdens de eerste reis, want in reis twee blijft elke dag weer heerlijk zomers. We bezoeken de kerk van Jumilhac Le Grand, waar onze 81- jarige gids zelfs de monstrans uithaalt. Dat pronkstuk wordt alleen voor speciale gelegenheden getoond! Dan naar de Galerie d’Or. De gids, een oud-goudmijnwerker, wil ons doen geloven dat er in het water van de rivieren in de buurt nog goud te vinden is. Hier en daar zie je een gezicht waarop duidelijk te lezen staat 'voor mij een vraag, voor jou een weet'. Een peperkorrel goud van 1 gram kan van minstens 1 tot maximum 3 km gouddraad leveren die niet breekt! In de vroege namiddag verzamelen 'les campingcaristes Belge' aan de fontein tegenover het kasteel. De meesten dragen een extra zak mee met laarzen of waterschoenen in. Al wandelend dalen we af tot aan de rivier. Enkele Fransen die hier rustig willen picknicken, kijken ons verwonderd aan. Wat gaat hier  gebeuren? Enkele minuten later arriveert onze gids met een auto vol goudzoekersmateriaal: schoppen, zeef, ronde kommen, emmers en kleine pipetjes. Hij doet het even voor en dan kunnen we met zijn allen het water in. Er wordt geschopt, gevuld, geschud, gedraaid en vooral … getwijfeld. Tussendoor verzamelen enkele zoekers zelfs water in hun laarzen. Eén paar laarzen gaat vandaag na meer dan 50 jaar trouwe dienst op pensioen wegens te grote doorlaatbaarheid. In het eindstadium van de zoektocht is de man heel behulpzaam en na een paar uur heeft iedereen een pipetje met zijn vangst op zak. Besluit: er zit goud in de rivier, maar je zal heel, heel, heel lang moeten werken en zoeken voor je er een nieuwe motorhome mee kunt bekostigen.

Donderdag 15 en 29 september 2016

We ontwaken op de bizonboerderij van Maillet. Het Wilde Westen is niet veraf. Gisteren goud zoeken, vandaag tussen de bizons ... Vandaag worden de rollen omgekeerd. De exemplaren van het ras 'Homo Sapiens' worden in een grote getraliede wagen gestopt en in de weide getrokken. Daar kan een kudde van 80 bizons de groep bewonderen. De Home Sapiens blijven achter de tralies zitten met af en toe rare toestellen voor hun ogen (die 'klik' zeggen) en ze maken allerlei rare geluiden, elk met hun eigen accent. Ook het pasgeboren bizonkalfje staat te kijken. De Homo Sapiens is een ras waar mannetjes en vrouwtjes ongeveer even groot worden en meestal zijn de vrouwtjes de baas. Ze zijn (meestal) monogaam. Sommigen kopen op hogere leeftijd (als ze goud genoeg hebben) een grote witte bak op wielen, waarmee ze in het najaar alleen of in groepen heel Europa rondtrekken. We weten ondertussen ook dat de bizonstier 1 ton weegt, dat de vrouwtjes 'bisonnes' en de kalfjes 'bisonneaus' genoemd worden. In de namiddag maken we een zeer mooie wandeling langs de Dronne, onder begeleiding van Marc, Lieve's broer.

Vrijdag 16 en 30 september 2016

door het droge weer zijn er gewoon geen! We maken in de voormiddag nog een wandeling met Marc en voor de tweede groep komt er nog een bezoek aan een artisanale brouwerij bij. Op het kasteel Verdoyer in Champ Romain hebben we 's avonds het afscheidsdiner. Het is zeer lekker. Al de 'saveurs' van de Périgord prikkelen onze smaakpapillen. En natuurlijk komt er ook een dankwoord aan de organisatoren die ons deze onvergetelijke reis hebben aangeboden!

Merci, bedankt, Greta, Lieve, Paul en Pieter.

Met dank aan alle schrijvers van dienst tijdens de reis!