Een grensgeval,

we MENEN het!

21 tot 23 april 2017

 

Menen, een niet zo vanzelfsprekende bestemming. We zijn benieuwd!

Als de inrichters op de afgesproken parking aankomen, is het schrikken. De plaats is volledig bezet, niet door vroege zwervervogels maar door scholieren die er hun fietsexamen afleggen. Een bezoekje van Lieve aan het politiekantoor is nodig om de zaak op te lossen en vanaf 11 uur kunnen alle toestromende kampeerauto’s een plaatsje krijgen. Om 14 uur vertrekken we met de fiets naar 'Kijk en Bouw', pionier van de houtskeletbouw met intussen 60 jaar ervaring. Nu bouwen ze 100 woningen per jaar, ook voor de kinderen en kleinkinderen van de eerste klanten. En of ze daar trots op zijn. Gestart in de jaren van de gelijkvloerse bouw is de techniek nu zo ver gevorderd dat er vandaag projecten zijn voor flatgebouwen tot zes verdiepingen hoog. We zijn onder de indruk van de kwaliteit van het hout, afkomstig uit de bossen van Noord-Europa. Alle onderdelen van een huis, met alles er op en er aan, worden in de fabriekshallen kant en klaar gemaakt en nadien in modules vervoerd waarna ze in één dag gemonteerd worden op het terrein. Na een rondleiding langs de montage van alle delen van vloeren, wanden, plafonds en daken kunnen we zes kijkwoningen bezoeken. De prijs van zo’n houten huis (“goud’n ghuis” zegt de gids) is ongeveer dezelfde als van een traditionele woning, maar de bouwtijd is maar half zo lang. ’s Avonds in de Steiger kan een lokaal brouwsel 'ne GOEN' ons zeker bekoren. Volgende morgen: vroeg op want al om 8.30 uur, onder een lichte maar koude regen, de fiets op. Deze keer naar Koramic in Aalbeke, de bakermat van de kleidakpannen. Wat op het eerste gezicht eenvoudig lijkt, blijkt al gauw een complex product te zijn, waarbij de modernste technologieën worden ingezet, alles met de grootste zorg voor het milieu. Hier een samenvatting maken van een 3 uur durend bezoek is onbegonnen werk. Toch een kleine poging. De fabrieken draaien 24u/24u, 7 dagen op 7, het hele jaar door. De productie is volledig geautomatiseerd. We lopen door de enorme bunkers waar de grondstoffen opgeslagen liggen: blauwe Yperiaanse klei (uit de buurt),bruine Duitse Westerwaldklei en zand uit de lokale groeven. Die worden op een ingenieuze wijze gemengd om dan in vorm geperst (68 pannen per minuut), gedroogd (24 uur), eventueel geglazuurd en dan gebakken (30 uur bij 1000°) te worden in een tunneloven van 180 m lang, 7 m breed en 3,5 m hoog. Aan het einde van het proces wordt elke dakpan gecontroleerd op zichtbare en onzichtbare gebreken. Dan snel terugfietsen - om met nog een boterhammetje tussen de tanden - te vertrekken voor de volgende activiteit. De stadsgidsen nemen ons mee voor een historische grenswandeling door Menen (B) en Halewijn/Halluin (F). We lopen langs de Oude Leie, over de vroegere Vauban-versterkingen, brengen een bezoekje aan de Kazematten en gaan dan verder naar de 'Barakken', een wijk tussen de Leie en de Franse grens. Die is vanaf de tweede helft van de 19de eeuw volgebouwd met kleine werkmanswoningen door de toevloed van grensarbeiders die in Menen kwamen wonen. De Barakken lopen ongemerkt over in de cités van het Franse Halluin. Daar wandelen we door de Cité Lannoy-Blin en even houden we halt in de Cour Devos, een courée met huisjes gebouwd door een uitgeweken Vlaamse klompenmakersfamilie. In het volkscafé 'Les Accordéonistes' genieten we van een Picon au vin blanc. Dan gaan we verder langs de Ruelle des Sept Tournants  enhalfweg passeren we het vroegere cabaret 'Au Coin Perdu', ooit in de tijd met de status van een cabaret douze (hoe hoger het cijfer hoe meer er mag/kan) … wat later verbasterd werd tot 'kabberdoes'. Aan het eind bereiken we de Rijselstraat, de heel druk bezochte winkelstraat. ’s Avonds schuiven we aan voor een lekker driegangenmenu en een leuke babbel. Zondagvoormiddag, na een deugddoende nachtrust en verwend met zondagse broodjes aan onze camperdeur, zijn we klaar om naar het Jukeboxmuseum te stappen. Hier staan talrijke kostbare Jukeboxen (WURLITZER, SEEBURG, AMI, ROCK-OLA) en radio’s, herinneringen aan onze jonge tijd. We sluiten er het weekend af met een kop koffie en een stuk typisch Menense taart. Na de middag breien we er nog een stukje aan. Wie wil, kan meefietsen naar 'Menenwald', de grootste Duitse militaire begraafplaats van WO I. Hier liggen 48 000 gesneuvelden. Met nog een terrasje onderweg, eindigt dit prachtig weekend.

Met hartelijke dank aan de inrichters: Lieve en Paul, Marie-Paule en Julien.