Eindejaarsweekend Bilzen

24 tot 26 november 2017

 

 

 

Zoals elk jaar is er bij Zwervers Leuven een eindejaarsweekend. Vreemd, 'uitzonderlijk', vernemen we later, zijn we een tweede keer te gast in het Bevershof. Voor ons geen probleem, want we kennen de weg en we weten dat het daar goed is. Na een paar regenbuien vertrekken we met een grote groep fietsers naar de gevelstenenfabriek. In het begin zacht glooiend, maar na het centrum van Bilzen komen we aan een eerste kuitenbijter. Is het hier niet allemaal plat? Sommigen onder ons hebben wat moeilijkheden. De nodige stops alsook wat hulp en iedereen komt toch ter bestemming. Vandersanden, een uit de kluiten gewassen familiebedrijf, is ons eerste bezoek. We kunnen wat bijkomen van de rit in de vergaderzaal, waar we van Bjorn een presentatie te zien krijgen. Wie zou er gedacht hebben dat dit bedrijf, dat vestigingen heeft in verschillende landen, marktleider is in ‘handvormgevelstenen’. Ook horen we iets over ‘E-Brick’, een nieuwe techniek om isolatie op de buitenmuur te plaatsen. Weer een vernieuwing in de bouw! Als we uitgerust zijn lopen we door de productie-eenheden langs een speciaal voor bezoekers gemaakt gaanpad. Vanaf dit bovenaanzicht kijken we op de bijna volledig geautomatiseerde productielijnen. Indrukwekkend!!! De weg huiswaarts gaat een stuk beter. Zelfs met een karrevracht informatie gaat het fantastisch. Of zou het nu meer bergaf gaan? In de zaal krijgen we, na een welkom van Luc, onze voorzitter, de presentatie van het voorbije jaar. En ja, twintig jaar moet gevierd worden, dus worden we getrakteerd op Limburgse vlaai met koffie. Lekker! Zaterdagmorgen gaan we reeds vroeg naar de feestzaal. Circus Paljasso komt op bezoek. Robrecht geeft, van op zijn rode bal, uitleg over de school. Kinderen en volwassenen kunnen circustechnieken aanleren. Zij doen ook regelmatig streetacts bij bepaalde gelegenheden. Na de 23 uitleg over het reilen en zeilen van de school, geeft Robrecht met zijn assistente een demonstratie. Daarna vraagt hij vrijwilligers om het ook te probe- ren. Schoorvoetend bij de eerste trucs en naderhand gaat het veel vlotter om deel te nemen. Ballen werpen, bloemenstok, diabolo, borden op een stokje laten draaien; alles kunnen we zelf uitproberen. Maar ik denk dat de meesten onder ons nog heel veel moeten oefenen! Als sluitstuk komt de eenwieler aan bod. Een demonstratie en iets later een act. Robrecht gaat proberen met de eenwieler over zijn assistentie te springen. Met het handgeklap van de deelnemers, zet hij aan … maar moet onverwacht stoppen. Zou hij het durven? Bij de derde poging gaat het eindelijk goed. Een zucht gaat door de zaal. We moeten geen ziekenwagen laten aanrukken. Om af te sluiten is iedereen vrij om alles nog eens te proberen. Sommige acts gaan bij sommigen al heel goed, maar het rijden met de eenwieler is voor iedereen te moeilijk. In de namiddag is de fietsafstand groter, maar we krijgen de bevestiging dat alles vlak is. Langs mooie fietswegen malen we met onze 50 fietsers de 14 km af. Michaël verwelkomt ons op zijn kippenbedrijf. Neen, geen bedrijf voor productie van eieren, maar van slachtkuikens. Met een film krijgen we een beter zicht op het leven van kuikentjes van dag 1 tot wanneer ze, na 5-6 weken, naar het slachthuis vertrekken. Eerst zien we het uitbroeden in speciale machines om daarna de kuikentjes op een volledig geautomatiseerde manier, als een rollercoaster, te zien buitelingen maken om ze te ontdoen van hun schelpen en ze te verpakken in plastiek bakken. In de zaal kijken velen met wat ongeloof naar wat ze zien. Misschien ook met wat medelijden, maar we horen dat het voor de kuikens zeker niet onaangenaam is. Wij moeten betalen voor een achtbaan en zij krijgen het volledig gratis en dat in hun prille bestaan. We zien vanachter glas een van de drie stallen waar de bijna 80.000 kuikentjes 24 verblijven. En dit gebeurt iets meer dan zeven keer per jaar: stallen grondig kuisen, aanvoer van de nieuwe lading kuikentjes en ze grootbrengen totdat ze weer weggaan naar het eindpunt. Vader en zoon zijn zo enthousiast dat het uur vergeten wordt. Oei, zo laat reeds! Het is al helemaal donker als we terug op de parking aankomen. Weer een leerrijke dag, maar zelf zou ik geen kuiken willen zijn. Dan leef je maar zes weken en dat is toch wat te weinig! Om 19 uur worden we verwacht in de zaal. Na het aperitief krijgen we een overzicht van de voorbije twintig jaar. Naast bestuur en freelancers zijn er nog heel wat koppels aanwezig die al ooit een weekend hebben mee georganiseerd. Ze mogen straks mee de dans openen. Meer dan ooit voelen we ons één grote familie, een echte vriendengroep! Het eten is bij elke gang een schilderijtje, dat alle zintuigen prikkelt en we genieten allemaal met volle teugen. Na een leuke, maar vermoeiende dansavond kruipen we voor enkele uurtjes onder de wol. Veel te vroeg loopt de wekker af. Maar bij het aanschuiven voor het ontbijt, zijn we al vlug klaar wakker. We geven onze ogen de kost en smullen naar hartenlust van het rijkelijk gevulde buffet. En naar gewoonte krijgen we daarna de voorstelling van de activiteiten voor 2018. We hopen om zoveel mogelijk te kunnen deelnemen, want bij Zwervers Leuven is het telkens weer 'genieten van een fijn programma'! Ik kan alleen maar zeggen: Bedankt, een dikke merci, aan hen die dit fantastische weekend weer ineen hebben gestoken en natuurlijk ook aan al diegenen die de voorbije 20 jaar hebben meegewerkt om telkens weer een mooi programma ineen te knutselen. Hop naar de 25 jaar, want daar rekenen we op!!! Dat Zwervers Leuven er nog lang mag zijn!!! Een echte Zwervers-Leuven-fan!