Het land van Playsantiën 12 tot 14 april 2019

Vrijdagnamiddag, 12 april. Na een halve dag werken kan ik als een van de laatsten aansluiten bij de groep. De motorhomes staan op een weide geparkeerd, nog geen 100 meter van de eerste activiteit. We gaan op bezoek bij Descheemaecker Pigeon Center en worden verwelkomd door Joseph Descheemaecker. Deze kwieke tachtiger legt ons haarfijn uit hoe het bedrijf is ontstaan. Mochten jullie ooit eens wat tijd over hebben, dan zou ik jullie aanbevelen om eens op hun website te kijken. Het succesverhaal begint in 1927 met twee broers die boven de drukkerij van hun vader een duiventil bouwen. Om het publiek kennis te laten maken met de duivensport, schrijven ze hun ervaringen neer in een tijdschrift. Ondertussen bestaat het tijdschrift nog steeds onder de naam ‘Duifke lacht’ en bereikt het enkele honderdduizenden lezers. Na enige tijd besloten ze gespecialiseerd duivenvoer te gaan produceren en in een van de volgende artikels in hun tijdschrift schreven ze over het belang van kwaliteitsvolle graanmengelingen. En de bal is aan het rollen gegaan. In het tijdschrift publiceerden ze de goede resultaten met hun duiven en zo werd de interesse gewekt van de duivenliefhebber wereldwijd. Duivensport was vroeger, naast voetbal, de belangrijkste vrijetijdsbesteding. Het was een echte volkssport. Nu zijn er nog ongeveer 10.000 hokken in België, 23 We krijgen nog een rondleiding bij de duivenhokken buiten, Momenteel zitten er 12.000 tot 14.000 duiven. Er worden 600 tot 700 duiven per week verkocht. Als we Joseph zouden laten vertellen, stonden we daar waarschijnlijk nog heel lang. Je voelde de gedrevenheid, de passie voor alles wat hij doet en hij is enorm trots dat hij dit kan vertellen. De volgende morgen is het berekoud, het ijs staat op de koepel van de motorhome en het gras ziet wit. We gaan te voet naar een melkveehouderij waar ook enkele waterbuffels gehouden worden. Deze boer vertelt al met evenveel liefde over zijn koeien als de duivenmelker over zijn duiven gisteren. De boerderij wordt met heel veel zorg gerund. Alles wordt nauwlettend gecontroleerd en via computerprogramma’s bijgehouden. Op dit ogenblik staan er 160 melkkoeien en enkele waterbuffels. Het streefdoel is om ieder jaar een kalf voort te brengen, zodat de melkproductie optimaal blijft. Het kalf wordt onmiddellijk bij de koe weggehaald, zodat er geen hechting kan ontstaan. Het is een continue proces vanaf de geboorte van een kalf tot het opnieuw insemineren. Horens verwijderen, een oornummer geven, eten en drinken geven, stallen schoonmaken, de computerscreening opvolgen en aan de hand daarvan zieke koeien te traceren en eventueel krachtvoer in te stellen. De dag van de boer begint om 6 uur ‘s morgens, dan gaat hij voor de eerste keer de koeien melken. Hij heeft 80ha landbouwgrond in eigen beheer. Ik vraag me af wanneer de man nog slaapt. Er is een klein hoevewinkeltje en bijna iedereen gaat naar buiten met een liter melk, een lekker stuk rundvlees of een potteke verse kaas. In de namiddag gaan we met de fiets naar de abdij van Westmalle. We worden toegelaten om de ‘noon’ (het namiddaggebed) bij te wonen. Dat is al een heel speciaal begin van deze rondleiding want binnen in de abdij zijn geen bezoekers toegelaten. Zo krijgen we toch een kijkje in het leven van de monniken. De monniken hebben een strikte dagindeling, hun dag begint om 3u45 met een nachtwake en eindigt om 20 uur. De rest van de rondleiding gebeurt buiten de muren van de abdij. De monniken zijn zelfvoorzienend, ze houden schapen en koeien. De melk van de koeien, zo’n 6.000 liter, wordt verkaasd. Er zijn ultramoderne stallen gebouwd en de energie van de stallen gaat rechtstreeks naar de brouwerij. En dan komt het moment waar de meesten van ons op hebben gewacht, de proeverij van de bieren! De Tripel van Westmalle is een helder, goudgeel trappistenbier van 9,5°. Het donker, roodbruine trappistenbier van Westmalle, de Dubbel, bevat dankzij nagisting op fles (7%) een rijke en complexe smaak en de goudblonde Extra wordt slechts tweemaal per jaar gebrouwen en is alleen bedoeld voor intern gebruik. Dat bier drinken de monniken en hun gasten immers 25 26 enkel bij het middagmaal en bevat 4,8%. Onder het genot van het drinken van het trappistenbier kijken we naar een DVD over het brouwproces en het ontstaan van de abdij. ‘s Avonds gaan we met de benen onder tafel bij Food Art-café Raymond. Het menu bestaat uit soep, vispannetje of eigen gemaakte cordon bleu. Ik weet niet wat er gebeurd is met de cordon bleu, misschien dat het duivencenter er voor iets tussen zat want de cordon bleu was vervangen door een loze of blinde vink (?). De volgende morgen rond 9 uur staan we alweer klaar voor het volgende bezoek. De wind is ijzig koud en ik ben blij dat ik handschoenen bij heb. We worden opgewacht door de kasteelgids bij Kasteel De Renesse. Normaal gezien zou de gidsbeurt met twee gidsen doorgaan, maar zijn collega heeft hem om de één of andere reden in de steek gelaten. Na enkele duidelijke afspraken met zo’n grote groep beginnen we de rondleiding. Alle vertrekken kunnen worden bezocht en het ene vertrek is al mooier dan het andere. Wanneer in 1967 de laatste bewoner van het kasteel is overleden, heeft de gemeente het kasteel aangekocht. In 1985 werd er een vzw opgericht waarin 55 vrijwilligers en 9 stadsgidsen actief zijn. Er is iets dat opvallend vaak weer terugkeert tijdens de uitleg van de gids. Er is heel veel moeite gedaan om de schijn hoog te houden, het behang lijkt van leder maar is gewoon papier, de kacheltjes zijn uit de kelder gehaald en hebben een laagje Hammerite gekregen, de lambrisering is geschilderd alsof het echt marmer is. Er zijn spiegels gehangen om de kamers groter te doen lijken. 27 Opvallend lachwekkend zijn de schilderijen op bestelling. De kasteelheer of -dame koos op bestelling een lichaam op canvas en daarop werd het hoofd geschilderd. Het was een heel leerrijke en boeiende rondleiding en de man in kwestie heeft het in zijn eentje voortreffelijk gedaan … kan ook niet anders met zo’n gedisciplineerde groep hé? Dan is de tijd weer gekomen om afscheid te nemen. Met een koekje en een drankje in de hand praten we nog even na, we bedanken Edgarda, Leo, Iris en Luc voor alweer een bijzonder geslaagd zwerversweekend. Julien zal zijn verjaardag waarschijnlijk niet licht vergeten nu hij overladen werd door kussen van ons allemaal. Proficiat Julien! In de namiddag is er voor de gegadigden een fietstochtje om de omgeving nog wat beter te leren kennen. P.S. Als ik dit neerschrijf is het ‘s avonds nog 20°C en is het maar moeilijk te geloven dat het nog geen week geleden -2°C was. En ook dit nog: Genk won de match tegen Club Brugge met 3 – 1.

Jullie verslaggeefster ter plaatse, Ludwina