Balanceren(d) op de grens 21 tot 23 juni 2019

Donderdagnamiddag komen we al aan op de enorme parking in Zelzate. Zelfs als er nog niets te doen is in groep, zijn er toch al velen die ons idee volgen. Heerlijk wat bijpraten, gaan fietsen, alles kan op deze zonnige dagen. Vrijdagmiddag vertrekken we met de fiets naar ons eerste bezoek. Langs het kanaal en een wegomleiding bereiken we Doornzele na een klein uurtje. Daar aangekomen is er, buiten een gesloten chalet van de krulbolclub, niets te bespeuren. Tijdens het wachten krijgen we dan de uitleg van het weekend om zo de tijd op te vullen. Enkele telefoontjes later komt er iemand langs om ons er op te wijzen dat we iets te ver gereden zijn. Hier zijn we op de club ‘Driesbolders’ maar de ‘Krulbolbond’ is aan de gerestaureerde molen, een kleine kilometer terug. De tafeltjes staan al klaar en we worden begroet door Patrick, de voorzitter van die bond. Na een drankje krijgen we uitleg over het spel. De krulbol is een ronde schijf van ongeveer 20 cm met een dikte van 8 cm. Je kunt het vergelijken met een kaasbol. Je probeert zo kort mogelijk naar een staak te rollen over een afstand van 7 meter. Na de uitleg met vragenmoment, verdelen we ons in twee groepen. Eentje bezoekt het museum in de molen op de drie verschillende verdiepingen en de andere groep begint aan de initiatie. Of de mensen kunnen niet goed tellen, ofwel wil de meerderheid direct aan de praktijk beginnen: het spelen zelf. Na een tijdje wisselen we om en bij de molenbezoekers zijn er een deel die liever kiezen voor een frisse consumptie, met dit warme weer. 13 ’s Avonds verzamelen we in het eetcafé Mondial, maar ik denk dat er deel zwervers niet aanwezig zijn. Het is zo warm en buiten bij de campers onder de bomen is het veel frisser. We zitten verdeeld over de twee zaaltjes en op het terras. Het is zeker niet evident om hier uitleg te geven. En gaan we morgen hier eten? Een eetcaféroutier met een kleine keuken. Wat gaat dat morgen geven voor het etentje met de ganse groep? Zaterdagmorgen rijden we richting Boekhoute. Wat voor de voorste fietsers een rustige tocht is, is voor diegenen die achteraan rijden een regelmatig stoppen, stilstaan en dan weer 'gas' geven om terug bij de groep te komen. De veelvuldige paaltjes en ook tegenliggers verplichten de groep regelmatig om achter elkaar te gaan rijden. Ter plaatse is het een vrij bezoek aan kerk, museum en … café. In het museum ontdek je het unieke verhaal van een vissersdorp zonder haven. We leren dat Boekhoute door de tijden heen zelfs drie havens heeft gehad, die door verzanding verloren gegaan zijn. Ook vernemen we dat dit dorp in Wereldoorlog I een belangrijk smokkel- en verzetsgebied was. Het thema 'Grote vrouwen en de Groote Oorlog', laat de oorlog zien door de ogen van vrouwen, moeders en verzetsheldinnen. Nu snel nog naar de kerk, want we moeten nog picknicken en daarna verder fietsen. Maar de kerk 'Heilig Kruis' heeft meer te bieden dan je zou verwachten. Buiten dat ze gebruikt wordt voor misvieringen, zijn de zijbeuken ingericht als permanente tentoonstelling. Links gaan we door een poort van zandzakjes en krijgen het verhaal van het leven in Boekhoute tijdens de jaren 1914 tot 1918. In de andere zijbeuk komen we binnen langs typische wachthuisjes en staat de Tweede Wereldoorlog centraal. Veel interesse is er voor de verwrongen vliegtuigmotor en vliegtuigschroeven en een BF 110 die in de gemeente was neergestort en pas in 2010 van onder de grond gehaald werd. 14 Na de middag gaat onze tocht verder richting Sas van Gent en komt onze teller op 32 km staan. In het 'Industrieel Museum Zeeland', dat gevestigd is in de historische suikerloodsen van de eerste Coöperatieve Suikerfabriek, krijgen we uitleg van onze gidsen over allerlei aspecten. Het ontstaan van de industrie, de energie die er voor nodig is, hoe het werk in de fabriek eruit ziet maar ook hoe de toekomst van die industrieën er zal uitzien. Spijtig genoeg is er zo veel te vertellen en zo veel te bekijken dat er te weinig tijd is om alles goed te kunnen zien. Zeker de moeite om nog eens terug te komen. Langs de camperplaats in Sas van Gent rijden we terug naar onze staanplaats. Tijd om ons gereed te maken om samen te gaan eten. Waar ik eerst over twijfelde is echt een topper gebleken. Het etentje was af. Een fantastische pluim voor de mensen die ons dat voorgeschoteld hebben. En dat waren er niet veel. Laatst op het programma was de Zonneberg. Zes kilometer fietsen om aan de poort te staan van Terranova-Solarsite in Evergem, het grootste zonnepark van de Benelux met 55.500 panelen op een oppervlakte van 200.000 m². Goed op tijd aangekomen maar ook hier laten de gidsen op zich wachten. Na een telefoontje zijn ze ons dan komen halen. Begeleid door een wagen die ons de weg toont, fietsen we naar een kleine zijingang met een onthaalcontainer. Daar vernemen we dat de Zonneberg eigenlijk een stortplaats was van het chemiebedrijf Kuhlmann, dat er zwavel- en fosforzuur produceerde. Het bijproduct gips heeft dan die berg laten ontstaan. In werkelijkheid was dat het meest vervuilde deel van de Gentse kanaalzone. In 2010 is de sanering van de meer dan 40 meter 15 hoge gipsberg begonnen en sinds augustus 2012 leveren de aangebrachte zonnepanelen jaarlijks een 15 megawatt op. Wat van iets heel vervuilend toch naar iets positiefs kan omgebogen worden! Verwachting is ook om nog zes windmolens bij te plaatsen, alsook het mogelijk verwerken van de overtollige energie naar waterstof. Een succesverhaal. Dat is een goede afsluiter voor dit weekend, met heel wat fietskilometers, een leuke afwisseling van bezoeken en heel goed weer. Wat moet het nog meer zijn?