Dadizele en de rode draad

10 tot 13 oktober 2019

 

ONGELOOFLIJK … is het stopwoordje dat Rik Foulon om en bij de 1733 keer uitspreekt naast heel veel andere woordjes om de fantastische prestaties van zijn vliegtuigjes te prijzen en ons de boeiende en moordende periode in de luchtvaartgeschiedenis uit wereldoorlog één te laten herbeleven. We hangen aan zijn lippen in zijn Old Leghem Museum waar hij een verzameling heeft van meer dan 20 modellen, op schaal één derde van bestaande vliegtuigen van 100 jaar terug. Allemaal op 17 jaar tijd zelf in mekaar gezet en luchtwaardig gemaakt, samen met twee vrienden. Ongelooflijk hoe toentertijd een piloot met parachute uit zijn brandend vliegtuig moest zien te geraken, door ondersteboven te gaan vliegen en zich daar uit te laten vallen! Een ingenieuze vondst 100 jaar terug om de mitrailleurs die vlak achter de propeller naar voren vuurden fracties van seconden te laten stoppen om niet in de schroef zelf te boren! Ongelooflijk!  Dit rode toestel hier was een straffe De Fokker Dr I van de Rode Baron, de beste Duitse gevechtspiloot. Ongelooflijk!  Een 'bommenwerper' WO1 was eenvoudig de copiloot die de logge bom tussen zijn voeten buitenboord bracht en boven doel uit zijn handen losliet! Ongelooflijk!  Mensen uit de 'verre' provincies hebben met gespitste oren de les gevolgd en zijn opgetogen zoveel West-Vlaams geleerd te hebben! (Is het niet zo dat dit dialect de voertaal wordt in de toekomst?) In de Brasserie ernaast mogen we nog een uurtje napraten bij een drankje, een crockje … We schrijven nu vrijdagmiddag. Maar we begonnen ons weekend eigenlijk al gisteren, donderdagmiddag in Mariënstede achter de basiliek van Dadizele. In die instelling wonen mensen met een mentale of fysieke beperking. In het kasteelgedeelte baten zij de winkel 'Château Superette' uit. Daar kan je terecht voor zelfgemaakte zuivelproducten, brood, confituur, soms groenten en fruit, geschenkjes en producten van de Oxfamwinkel. Een paar sympathieke bewoners met hun begeleidster geven ons  een idee van de werking. Sommigen gaan ook uit werken, bv. in beschermde werkplaatsen. Gidse Alma toont ons de buitenkant van het kasteel, het prachtige park en de mooie huizen.

Vrijdagmiddag gaat het met de fiets naar Vanheede Environnement Group te Rumbeke, een bedrijf dat al 51 jaar met veel respect voor het milieu geëvolueerd is tot een fabriek van afvalverwerking naar nieuwe grondstoffen toe. In hun folder lezen we: “Bij vele mensen stopt het afvalverhaal aan hun vuilnisbak, bij ons begint het dan pas. We maken er onze missie van om afval een nieuw en beter leven te geven. Elke dag gaan we op zoek naar vooruitstrevende technieken om de ingezamelde materialen om te zetten in nieuwe grondstoffen en energie.” Na de inleiding trekken wij met Thalia te velde, langs en in de gebouwen, goed oplettend om strikt de voetwegen te volgen, want om het paar seconden raast een vrachtwagen langs ons groepje voorbij. We zien stapels balen van petflessen, uitgesorteerd per kleur. Die zijn zo zuiver dat ze meteen opnieuw kunnen ingezet worden in  nieuwe productieprocessen. We passeren ook de afdeling gevaarlijke stoffen. Een prachtige instelling is het met volledig geautomatiseerde sorteringbanden. Een jaar geleden nog is een nieuwe verwerkingsmethode opgestart voor de recyclage van allerlei verloren plastics die zich goed lenen tot hergebruik. Vanheede produceert zelfs groene elektriciteit door het opvangen van biogas uit de stortplaats.

Zoals steeds ontbreekt het niet aan gezellig samenzijn. Het sociaal contact is voor de meesten onder ons dé reden tot deelname aan de weekends. In het Gasthof D’Hoeve worden we drie avonden na mekaar vriendelijk ontvangen, op zaterdagavond met een feestmaaltijd. Gisterenavond hebben we de bloemetjes buiten gezet. Vandaag, zaterdag, gaan we de bloemetjes bekijken bij de Nachtwaker te Moorslede, een bloemen- en plantenkwekerij. Geert Bonte is 37 jaar geleden begonnen met zijn grote passie: het kweken van fuchsia’s. Er bestaan meer dan 10 000 soorten, waarvan hij er 2 500 heeft kunnen naar zich trekken. Elk jaar vóór de winter moeten alle potten ingesnoeid worden en in de serre geplaatst wegens niet winterhard. Net vóór deze periode hebben wij het geluk door zijn prachtige, krinklende winklende kleurending te mogen geleid worden met duizenden 'bellen' in alle mogelijke gekke vormen. Ergens in het midden staat zijn trots, zijn allereerste fuchsia: met een kronkelende stam nog wel, die een doormeter heeft van 6-7cm. Zijn sappig West-Vlaams is een ietsje begrijpelijker dan wat we al meemaakten en Lieve kwinkt af en toe een heldere vertaling boven de hoofden. Met plezier toont hij zijn 'oude fuchsiaboom' die naar hij beweert nog van zijn grootmoeder zou zijn. Maar de hangende fuchsiatrossen zijn een beetje te kort om ze te verbergen, de hangende potten eronder, en zo komt het 'verraad' aan het licht. In de loop van de jaren werd zijn hobby zijn beroep en thans kweekt hij jaarlijks 300 000 viooltjes voor de verkoop. In de serre toont hij zijn 2 500 verschillende 'moederplanten' (zijn 'moederhuis' heet hij het - Hollanders op bezoek begrepen het woord niet en hij vertaalde dat als 'kraamkliniek').  De moederplanten worden ook jaarlijks gesnoeid en komen nooit uit de serre. In de verkoopshalle kan men de gewone bloemistenzaken kopen. Hij legt uit dat zijn bruine teelaarde beter is dan de gewone zwarte omdat ze het water beter vasthoudt. Ook zijn meststof NPK 20-20-20 hoort bij de betere. Vroeger was een bedevaart naar Dadizele vanuit Roeselare of Kortrijk geen uitzondering in de meimaand: 11 of 13 km te voet langs veldwegen was een jaarlijkse must. Wij, hier en nu, doen ook een ‘vaart’, maar dan van 900 meter, naar de beroemde basiliek. De fameuze legende: Toen de  kapel helemaal opgetrokken was ging een afvaardiging van de notabelen naar het bisschoppelijk paleis in Doornik om aan de bisschop te vragen de kapel in te wijden. Op weg naar de bisschop, ontmoetten ze een vrome vrouw die zei: "Het is niet nodig om de bisschop te vragen uw kapel te wijden. Zij is immers al gewijd door Onze Lieve Vrouw zelf." Toen de vrouw enige weifelende gezichten zag, ging ze verder: "Omdat u zou geloven wat ik u vertel, zal ik een teken geven. Keer terug, u zal er een rode, zijden draad vinden, gespannen rondom de kapel. De plaats binnen de draad is gewijd ..." Ogenblikkelijk keerde men terug. Rondom de kerk vonden ze een rode, zijden draad met begin noch einde. En, vertelt de legende verder, die rode, zijden draad had een bijzondere genezingskracht. Zieken kregen er een stukje van mee, maar de draad verminderde nooit.
Helaas raakte die rode draad verloren in de loop der tijden. Vandaag de dag wijdt de pastoor de rode draad opnieuw die nog altijd door de pelgrims meegenomen wordt naar huis. Toen wij nog jong waren, kregen we na de bedevaartsmis een eindje rode draad van ons vader dat rond de knoop van onze jas gedraaid diende te worden en het hele jaar behouden. Volgens recente krantenberichten zou de basiliek van Dadizele tegen mei volgend jaar iets nieuws krijgen van het Vaticaan: een relikwie met haartjes van de overleden heilige paus Johannes Paulus II (1920-2005). Het Rosarium krijgen we daarna ook nog te zien. Ons lang weekend en dit lang verslag eindigen op zondagvoormiddag op de parking van Floralux, het grootste tuincentrum van ons land, zoals het zichzelf noemt. We krijgen een tasje met hebbedingetjes, bezoeken de grote winkel en rond 11 uur komen we samen voor een gemoedelijk afscheid bij een traditioneel drankje en een koekje. Het weekend is een heel leerrijke en aangename beleving geworden waarvoor we de hele ploeg bestuursleden en vooral Lieve en Paul, Marie-Paule en Julien super hartelijk danken. Elkeen wordt een goeie thuiskomst gezwaaid en op het hart gedrukt: wegenkaart en gps extra in het oog te houden, want het is gebleken dat sommige toestellen gehackt worden door boze Brexiteers die uw bestemming in 'Calais' wijzigen!!

Jan.