Verslag Gezondheid- en welzijnsweekend met De Zwervers

27 – 28 – 29 oktober 2006  

Verslag weekend met bloedtransfusie

Verslag Gasthuisberg  

Aankomst te Leuven

Op de parking aangekomen en nog even moeten wachten op onze rijdend woonhuis of zoals velen verkiezen mobilehome, stonden we te genieten van de omgeving. Dat in het hartje van Leuven toch nog zoveel natuur kon zijn hadden we niet verwacht.  

Eerste avond samen

Samenzitten in de Alma 3 van de KUL om ons weekend te bespreken was nogal onwennig in het begin, maar ging al snel veel beter. Leuke mensen met warme harten verwarmden dan ook niet alleen de zaal. Ik ben ervan overtuigd dat deze groep nog een hele fijne tijd tegemoet gaat. Maar goed, we overliepen het weekend en mochten genieten van de okkernoten van Marie-Paul. Ah ja, die moesten toch op zijn aan het einde van het weekend anders mocht ze er niet meer mee binnen…  

Eerste nacht

Alhoewel ik schrik had de hele groep wakker te houden met mijn gesnurk viel het toch al bij al mee. Ofwel durfde niemand iets te zeggen ofwel viel het echt mee (knipoog). Mijn ochtendhumeur viel ook al mee en na een stevige tas koffie en mijn eerste sigaret ben ik altijd wel te genieten ’s morgens.

Opstaan!

Ah ja, mensen die mij kennen weet dat ik ’s morgens 80 jaar ben, maar naarmate de ochtend vordert steeds jonger en jonger. Dat was ook nu zo.

Bloedtransfusiecentrum

Ik heb niet zo heel lang bloed gegeven en ben daarmee moeten stoppen omwille van gezondheidsredenen. Ik vond het wel interessant om eens te zien wat er met het bloed en plasma gedaan wordt eens het van de donor werd afgenomen. Die koelcellen waarin het bloed werd bewaard, plasma dat in de vriezer ging en de bloedplaatjes die als een zee in beweging moesten blijven anders klitten die aan elkaar.                              

Bibliotheek

Na ons bezoek aan het bloedtransfusiecentrum ging het met de fiets bergafwaarts (gelukkig) naar de bibliotheek. Deze was een verbouwd klooster. Er was veel werk ingestoken en nog maar recent geopend. Ik moet zeggen, leesboeken kan je er niet vinden, wel een heleboel informatie over onderwerpen die aan de universiteit gegeven worden.

 

Tentoonstelling over blinden en slechtzienden

De namiddag was gevuld met een bezoek aan de tentoonstelling voor blinden en slechtzienden. Die werd gehouden in de bibliotheek waar we eerder al een bezoekje aan brachten. Wat mij opviel hier was de evolutie in de technieken om deze mensen met een handicap ter hulp te komen. Van schrijfmachines tot monitors die de letters uitvergrootten, van spraakcomputers tot een heus braille-druk-machine. Boeiend is het als je weet dat er zoveel mogelijk is met de hedendaagse techniek om deze mensen het leven aangenamer te maken. Stel je voor dat je opeens niets meer kan zien en je leest heel graag boeken, gelukkig zijn er de ingesproken boeken. Of je wordt al wat ouder en ziet niet meer zo goed, ook hiervoor zijn een heel reeks hulpmiddelen ter beschikking.  

 

Het avondmaal

Een broodmaaltijd werd ons geserveerd in de Alma 3 te Leuven. Gelukkig konden we daar terecht want er was een electriciteitspanne geweest die het hele stroomnetwerk daar in pan had gelegd. Petje af voor de mensen daar die allemaal klaarstonden om alles te verhuizen eventjes verderop waar wel electriciteit was.

 

Gezond zitten en slapen

‘k Moet zeggen dat het slaapgedeelte een beetje tegenviel. Ik had de indruk dat er verkocht werd dan dat er uitgelegd werd. Ook toen we over een waterbed begonnen bleek dit toch niet zo een goed idee te zijn geweest. Maar goed, vond het een goeie kerel en hopelijk had hij hetzelfde gevoel. Het zitgedeelte was wel plezant, zo een heel aantal stoelen uittesten. Vooral de electrisch aangedreven zetels vond ik grappig. Die kieperen u dus letterlijk uit de zetel hè, maar dat is voor mensen die moeilijk te been zijn om deze te helpen, maar als een 28-jarige persoon dit doet is het denk ik wel een grappig zicht.

 

Afsluiter

Na het gezond zitten en slapen was het gedaan, ons weekend was ten einde. We hebben samen nog wat sangria gedronken en heerlijke cake gegeten. Daarna hebben alles in gereedheid gebracht om naar huis te keren.

 

Slotconclusie

Ik vond het heel leuk om samen met De Zwervers op stap te mogen gaan, een combinatie van buitenlucht, goeie sfeer en de grappen en grollen van een aantal mensen (helaas, ken jullie namen nog niet) en de mooie omgeving gaven mij een indruk van op vakantie te zijn. Merci hiervoor en wie weet, tot nog eens???  

Gasthuisberg ‘Het dorp dat nooit gaat slapen’

Vanuit onze schilderachtige gelegen staanplaats, met op de achtergrond het  kasteel van Arenberg, vertrokken we richting Gasthuisberg. De sportievelingen onder ons trotseerden de bergop met de fiets, een vijftiental personen opteerden voor gemotoriseerd vervoer. Gelijktijdig aangekomen, kregen we voor het eerste deel een vergaderzaal, didactisch materiaal en de gidse Gilly Nelissen ter beschikking. Het meeste werd vanuit een eerder sec informatieve invalshoek bekeken.

Agendapunt één was de voorstelling van de Universitaire Ziekenhuizen Leuven. Het opmerkelijke was dat vroeger alles op verschillende locaties gevestigd was en dat ieder zijn specialisatie had. Zo had je St Jozef, St Rafaël, Pellenberg, Lovenjoel, Lubbeek en St Pieter. Daar sommige gebouwen verouderd werden en om praktische redenen heeft men veel gecentraliseerd in Gasthuisberg. Ook het reilen en zeilen van Gasthuisberg werd onder de loep genomen. ‘Op den berg’, zoals het vroeger in de mensen hun oren klonk en waar het ook gelegen is, is ontstaan eind jaren ’70. Gasthuisberg is in fasen gebouwd. Het eerste deel met de inkomhal, … is fase I. Een aantal jaren

later kwam er fase II waar ondermeer de bouw van spoed en gynaecologie - verloskunde bijzat. Later werd zelfs een school voorzien voor kinderen die langdurig opgenomen zijn.

Vervolgens kregen we de DVD “het dorp dat nooit gaat slapen” te zien. Verschillende profs kwamen aan het woord tijdens deze uiteenzetting. Zo kregen we revaliderende patiënten te zien die terug de basiselementen moesten aanleren zoals stappen, …. De dienst van bestralingen kwam ook aan bod,

… De verpleegkundige-, kuis- en de logistieke diensten werden tevens in de kijker gezet. Ook het traject van op de kamer tot in de operatiezaal werd getoond.

In de film werd ook het kleurensysteem aangekaart. Aan de infobalie kan je een papier bemachtigen waar de te volgen kleur, het verdiep, de eenheid en het kamernummer opstaan, dit om een ‘doolhofsyndroom’ te voorkomen …

Voor we onze rondleiding begonnen kregen we nog een koffietje of frisdrankje aangeboden.

Daar we met een te grote groep nieuwsgierige zwervers aanwezig waren, werden we in twee groepen gesplitst. Groep ‘rode bedden’ werd rondgeleid door Gilly Nelissen en Gilbert Jacobs nam de ‘blauwe bedden’, waar ikzelf inzat, voor zijn rekening.

Tijdens onze rondleiding hebben we, voor een klein stuk, aan de levende lijve ondervonden dat Gasthuisberg 27 km gangen telt. Gilbert stelde zich zeer informatief open en zei dat er te allen tijde vragen mochten gesteld worden. We hielden halte aan de 2 maquettes v/h ziekenhuis. Het eerste stond voor wat er nu effectief aanwezig is. Op de 2de maquette kon je in doorzichtig materiaal zien wat er in de toekomst nog kan gebouwd worden. Gasthuisberg heeft bewust gekozen voor een speciaal bouwsysteem. Horizontaal uitgewerkt, verticaal geminimaliseerd. Door deze keuze zijn er max. 6 verdiepingen voorzien voor de patiënten. Zo voorkomt men ook lange wachttijden aan de lift en kan men al het volk in Gasthuisberg verspreiden. Elke verdieping is ingericht met het oog op een bepaald publiek. Schematisch gezien zijn de operatiezalen helemaal beneden voorzien. Als je de trap in de inkomhal neemt zit je ter hoogte van de bezoekersgangen, waar ook de raadplegingen plaatsvinden. Daarboven bevinden zich de transportstraten wat enkel voor het personeel voorzien is. Van de 3de tot 6de verdieping is voorzien voor de patiëntengangen, de7de verdieping (enkel op één deel van het complex) is voorbehouden voor de inslapende nachten (bijvoorbeeld: dokters van wacht). Deze indelingen waren nodig voor een vlot verloop van elke dag. Gilbert legde dit uit aan de hand van een voorbeeld. Een patiënt op weg naar de operatiezaal zal en mag nooit tussen de bezoekers belanden.

Tijdens onze tweede halte kregen we, de droom van vele huisvrouwen, de industriële waszaal te zien. Spijtig genoeg op dat moment niet in bedrijf. De transportgangen, waar we ons op dat moment in bevonden, leken uiterlijk gezien een onafgewerkte fabriek. Maar in tegenstelling was er bedrijvigheid genoeg: drank die voorbij kwam, karton, boxen,… Gilbert pikte hierop in. Vroeger werden de maaltijden gemaakt en opgewarmd in de afdeling, maar dat is inmiddels vervangen door een koel/warmte box. De maaltijden worden

daags voordien gemaakt in de grootkeuken en dan in de box gestoken. Zo’n box heeft maar liefst een waarde van 25000 euro. De som is snel gemaakt als men weet dat er 2 boxen per afdeling zijn en er zijn zo’n 30 tal afdelingen. Ze hebben ook nog een klein keukentje waar ze kleine opdrachtjes doen, bv. zo’n ‘15 liter’ pap maken of speciale papflesjes. Dit verdwijnt natuurlijk in het niets tegenover 375 liter soep en 2600 warme maaltijden van de grootkeuken. Deze transportgangen zijn eigenlijk een web van verschillende personeelsleden/diensten. Ook het transport naar het mortuarium gebeurt hier, maar dan wel binnen bepaalde uren.

We zetten onze rondleiding verder. Aangekomen in Spoed zagen we een aangeslagen vrouw in de wachtzaal. Zo verzonken in gedachten en gefixeerd op één punt, dat ze zelfs onze groep niet opmerkte. Daar recht tegenover zat een geconcentreerde verpleegster achter de desk, die elke seconde ter beschikking moet zijn voor aanmeldingen. Wanneer de automatische schuifdeur openging, lag er een man op de berrie wachtend op de dokter. Deze aangrijpende beelden zijn de harde realiteit van spoed! Ondertussen zijn we al in de garage beland, hier begint alles wanneer er een spoedgeval binnenkomt.

We zien een stuk of drie ambulances en de witte ambulance, voor intern transport staan, maar onbemand. Gilbert begon zijn uitleg over de MUG, het medisch urgentie team wat bestaat uit een ambulance, met aan het stuur een verpleger en als copiloot een dokter. Officieel mogen ze pas vertrekken als de 100, die aanwezig is, aangeeft dat de MUG noodzakelijk is. Maar in de praktijk loopt dit vaak anders. Indien men uit de noodoproep kan opmaken dat het zeer ernstig is, worden zij direct meegestuurd om tijd te winnen.

Gilbert ging geen enkele bedenking uit de weg, ook niet wanneer de lange wachttijden in spoed door één van de Zwervers aangekaart werd. Hij staafde dit met het feit dat vaak de mensen met banale gevallen naar Spoed komen, en zo zelf, voor een groot stuk, verantwoordelijk zijn voor de vertragingen. Ook wees hij in de richting van ‘de politiek van gasthuisberg’ door te weinig bedden ter beschikking te stellen. Hij liet ook vallen dat België anders werkt dan bijvoorbeeld Nederland. In Nederland kom je alleen in Spoed als je binnengebracht word door de ambulance. Maar om het positief af te ronden liet hij enkele cijfers vallen. Met een frequentie

van 130 patiënten per dag en maar 10 percent die echt gehospitaliseerd moeten worden, brengen ze het er goed vanaf. De rest wordt maximum voor 1 dag/nacht in observatie gehouden of er worden direct medische zorgen toegediend, zodat ze kunnen terugkeren naar huis.

Ook het organentransport kwam ter sprake. Men opteert om dit vervoer met de ambulance te doen, daar ze aan een recordtempo van 13min. van de luchthaven tot Spoed zijn. Er is ook een helikopterlandingsplaats op het dak van Spoed ter beschikking, maar door financiële en praktische redenen is het gebruik hiervan nihil. In de nabijheid van Spoed liggen maar liefst 47 operatiezalen. Deze staan in verbinding met de centrale gesteriliseerde kamer. Het is van essentieel belang dat dit eenrichtingsverkeer is om te vermijden dat er geïnfecteerde materialen van bij een operatie terug in de stock komen. Het operatiekwartier is het enige dat over airco beschikt. Dit komt door een te hoge financiële last. Airco kost 3 keer meer in vergelijking met verwarmen. Ook in de buurt van Spoed bevindt zich gynaecologie – verloskunde en radiologie. Deze laatste beschikt over 2 afdelingen: de ambulante raadplegingen en de residentiële gehospitaliseerde patiënten. Een vrij nieuwe scan is de Pet scan, hiermee zou men pijnen kunnen detecteren in het hoofd.

We kwamen terug via de paarse afdeling. Weekend of niet, alles ging er zijn gewone gangetje. Verpleegsters die met allerhande zaken bezig waren, belletjes, lichtjes van oproepen, telefoon, patiënten die in de gang de benen strekten, … Dit laatste is een beeld wat je, in tegenstelling tot jaren geleden, meer en meer terugvindt. Indien je vroeger aan de monitor lag, moest je ook effectief in bed blijven, zodat je verbonden bleef met de draadjes. Dankzij een mooi staaltje technologie kunnen nu de signalen perfect draadloos, via antennes

die op het plafond bevestigd zijn, doorgegeven worden naar de monitor. Dus zolang je antennes ziet, kan je wandelen en ben je in verbinding.

Als afsluiter stelde Gilbert in de inkomhal het elektronisch inschrijven voor. Deze toestellen bevinden zich in de inkomhal onder de centrale trap. Van daar gingen we op onze passen terug naar de vergaderzaal, waar we het eerste deel gevolgd hadden. Als bedanking overhandigde de Zwervers een ‘weekend mascotte’.

 

Katleen Craps

 

 

homepage