Rochehaut

Wandelen en klimmen

in de parel van de Semois

1 tot 3 april 2011

Vrijdag 01/04/2011

Na een lange winterstop wordt de camper uit stalling gehaald en vertrekkensklaar gemaakt om op vrijdag 1 april ons eerste weekend van 2011 voor te bereiden. Een rit van ongeveer 200km langs autosnelweg E411 en daarna met lichte motregen langs smalle wegen tot Rochehaut. We verzamelen op de parking van restaurant ‘Monte Cristo’. Het weerzien van de Zwervers Leuven-clan is hartelijk. Guido en Luc, de twee hardwerkende organisatoren, zorgen als volleerde parkeerwachters voor een geschikte plaats en voor het invullen van de nodige documenten. Om 14 uur maken we een inloopwandeling van 11 km in de omgeving van Rochehaut. Eerst een vlotte afdaling tot aan de oevers van de Semois. We volgen de kronkelende rivier tot Annie en Noël een pitstop aanbieden om de aankoop van hun nieuwe motorhome te dopen. ‘s Avonds moeten Christine en Marcel de groep verlaten wegens problemen op het thuisfront. Na een gezellige avond wordt het op de parking muisstil tot een stroomgenerator zij die nog sliepen tot andere gedachten brengt (onze batterij is stuk). Bedankt aan Luc voor het gebruik van de stroomgroep.

Zaterdag 02/04/2011

Rond 9 uur vertrekken we voor een dagtrip naar Poupehan. Aloïs die reeds een tijdje kopwerk verricht, verzwikt tijdens een afdaling zijn voet met pijnlijke gevolgen. Hij kan de wandeling wel verder zetten. We dalen tot Frahan, een dorpje met typische Ardeense huizen in mooie natuursteen. Langs de Crêtes, de Croisettes en de Chaire à prê-cher klimmen en dalen we tot Poupehan om de middagstop te houden in een plaatselijk hotel, waar de meeste glorie uit een ver vervlogen tijd dateert. De soep smaakt toch verrukkelijk. De terugtocht begint met een klim van ± 500m en een stijgpercentage van volgens de één 15% en de ander wel 30%, maar één ding is zeker ‘het is steil’ en heerlijk voor de kitten (kuiten). Langs een glooiend traject loopt het door de rustige bossen tot aan de camperplaats, waar een gekoeld glaasje wijn voor verfrissing zorgt. ‘s Avonds wordt de heerlijke maaltijd, forel of everzwijngoulash, voorafgegaan door een lekkere paté maison, in een mum van tijd verorberd. Een gezellige babbel en meerdere afspraken voor de nabije toekomst worden besproken. Weer wordt het zeer stil na een prachtige en zalig vermoeiende dag.

Zondag 03/04/2011

Na de uitspattingen van de zaterdag zijn er enkelen die schijnbaar af te rekenen hebben met spierpijnen en gaan niet meer mee. Rond halftien vertrekken we voor een afsluitende wandeling. Guido had de ‘laddertjes’ beloofd, maar de gemeentelijke overheid heeft het laatste woord en een bord opgehangen dat deze wandeling tijdelijk verboden is. Spijtig, maar Guido zou Guido niet zijn als hij geen waardig alternatief heeft voorzien. We vertrekken over een normale vlakke weg die en opeens is het helemaal verdwenen. We staan voor een steile helling en geen weg. Guido schudt zijn rugzak uit en daar komen zonder moeite enkele klimtouwen uit. Bedoeling is dat we tegen die helling omhooggaan. Na wat trekken en zuchten staat iedereen boven op de begaanbare weg. Een stuk verder staan we dan voor een riviertje zonder brug. Ja er is wel een klein boompje over het water gelegd, maar niemand voelt zich geroepen om dat brug te noemen. Dan maar een andere oplossing gezocht. Sommigen springen met wat hulp over het water, anderen waden er door en zelf mocht ik dank zij de glibberige stenen verder met een natte broek. Tijdens de verdere tocht begint het dan nog wat te regenen en vraagt Luc zich af wat het beste is: Zijn jas of zichzelf droog houden …? Op het einde van de tocht staat Iris met enkele anderen ons op te wachten met een borreltje om ons te verwarmen en krijgen we van Luc nog een echt wandelaarsdiploma. Dat het een inspannend weekend was, hebben we nog een paar dagen gevoeld aan onze stramme spieren!

Bedankt Guido, Françoise, Iris en Luc. Dit heeft de smaak van ‘meer’

Jeannine en Pol, Annie en Noël