Sportief fiets- en wandelweekend in Wezemaal

             1 tot 3 juni 2012

Het voetbalplein van Rapide Wezemaal is voor dit weekend onze uitvalsbasis om de streek hier eens te verkennen. Het terrein ligt in het verlengde van de landingsbaan van de luchthaven iets verderop. Eerst vind ik het bijzonder boeiend telkens er zo’n ‘grote stalen vogel’ over onze hoofden zijn daling begint, maar de volgende morgen is mijn enthou- siasme behoorlijk getemperd. Zou je dat geluid gewoon worden net zoals je langs een spoorweg zou wonen en je de trein niet eens meer hoort wanneer deze op vaste tijdstippen voorbij raast? Geen gezeur, van zaterdagmorgen tot zondagavond hoor ik er niks meer van. Op vrijdag, kort na de middag, vertrekt de groep voor een fietstocht van om en bij de 33 km. De rit gaat over smalle weggetjes, golvende akkers en een paar pittige heuvels tot aan het kasteel van Horst. Het kasteel van Horst is een parel in het groene Hageland en eveneens de thuishaven van de stripfiguur ‘De Rode Ridder’ van Willy Vandersteen. Maar de parel heeft momenteel zijn glans verloren en is dringend aan een poetsbeurt toe. De restauratiewerken aan de donjon en de rid- derzaal zijn volop aan de gang. Men probeert te redden wat er eind 20e eeuw aan ongelukkige ingrepen is verricht, zoals het opbreken van een betonnen vloer die over de oorspronkelijke houten vloer werd gegoten en een poging om stukken van de zeldzame Brabantse wand te redden die de vorige bewoner heeft afgebroken. Als ik m’n opzoekwerk over deze waterburcht doe, kom ik heel wat spookverhalen tegen. Ik heb bij de terugkomst bij de motorhome daarvan toch geen blijvende ‘schade’ gezien tenzij de ene of andere iets teveel van het diepgoudkleurig Horstbier heeft gedronken. Na deze fietstocht verpozen we in het zonnetje tussen de twee rijen motorhomes en kunnen we onze reisverhalen aan elkaar uit- wisselen, de ene al wat straffer dan de andere. Zaterdagmorgen rijden we met de fiets langs de kronkelende Dijle naar het Damiaanmuseum in Tremelo. Het museum bestaat uit 3 delen: het geboortehuis, de grote zaal met daarin het altaar dat Damiaan maakte voor zijn kerk op Molokai en de projectiezaal. Bij het binnengaan komt me die muffe, ouderwetse geur tegen die je alleen nog in dit soort musea vindt. Dat soms saaie schoolreisachtige gevoel verdwijnt meteen als de man voor ons begint te (s)preken over het leven van Pater Damiaan. Het is alsof hij ons allemaal nog moet proberen te bekeren. Hij spreekt met zoveel vuur en overtuiging over hun Heilige Pater Damiaan, over het minimum aan mogelijkheden waaruit het maximum is gehaald. Het is inderdaad voor die tijd toch wel een opmerkelijke prestatie om je zo blijvend in te zetten tussen deze verbannen, uitgesloten, misvormde mensen onder druk van protestanten en andere kerkelijke of koninklijke heersers. Na deze rondleiding zetten we ons op de 'stenen stoeltjes' buiten en komt toch nog even de andere kant van het schoolreisjesgevoel terug. Samen buiten eten op stoeltjes of bankjes met de boterhammetjes op onze schoot en een drankje in de hand. De fietstocht gaat verder over de Hagelandroute en de Damiaanroute. Net voor we 42 km in de pedalen hebben, stoppen we voor een verfrissing aan de taverne 'Moedermeule'. De 'Moedermeule' is volgens sommigen zo genoemd omdat hij de grootste van de drie molens is die daar bij elkaar stonden of omwille van zijn geweldige afmetingen. Je kan er verschillende Hagelandse specialiteiten proeven. Met een geurtje achter de oren en een beetje make-up maken we ons op voor het driegangenmenu bij 'Boeres of Herberg in de Ster', het oudste café van het dorp. De burgemeester van Rotselaar kocht het pand in 2000 en na een grondige restauratie opende het in 2001 opnieuw zijn deuren. We zitten aan de lange boerentafel, frisgewassen na onze noeste arbeid (lees: fietstocht) te wachten tot de soep wordt uitgeschept. Laat dat nu net DE soep der soepen zijn: tomatensoep met balletjes. En wie niet stiekem de balletjes op het bord van zijn buurman heeft geteld, die liegt! Het vispannetje en het vleespotje worden tot het laatste stukje uit de bain-marie gelepeld, bewijs dat het allemaal zeer lekker is. Als toetje kan je nog kiezen tussen rijstpap met bruine suiker of chocomousse en een lekkere tas Java-koffie. Nog voor het vallen van de avond en tot het zonnetje besluit te gaan slapen, wordt er een partijtje petanque ge- speeld tussen team Luc en team Luc. Team Luc wint. De zondagmorgen neemt de zon haar zondagse verplichtingen wel zeer ernstig door zich niet te laten zien en voor haar een echte rustdag in te lassen. De regen valt met bakken uit de lucht. Toch is er een handvol doorzetters die de wandeling op de Wijngaardberg doet en nog een andere bende geocachers die zich niet laten afschrikken door modder en water. Soppend en glibberend tasten we de wandelpaden af op zoek naar waypoints die ons verder moeten helpen om ‘de schat’ uiteindelijk te vinden. Ik heb vooral ruzie met mijn paraplu om mijn benodigde documenten droog te houden. Nat tot op onze onderbroek komen we zowat drie uur later weer terug bij de motorhome. Het vooruitzicht op de afsluitende activiteit verdrijft de kou en de nattigheid uit mijn lichaam. Omstreeks 12.30 uur duiken we ondergronds. Het gerestaureerde oud gemeentehuis is als wijnproefkelder met wijnbezoekerscentrum ingericht. De gids van dienst lijkt zo te zijn weggekaapt uit een Franse film van Louis de Funès, lange spitse neus en een toepasselijke snor ma- ken het plaatje compleet. De vzw maakt geen massaproductie en voorziet enkel de eigen leden, de gemeentelijke festiviteiten en de bezoekers aan de wijnproefkelder van wijn. De proeverij begint met een appelwijn, waarna als witte wijnen een Pinot Gris, een Chardonnay, een Bacchus door onze smaakpapillen worden geproefd - en omdat we volgens hem niet genoeg drinken – nog een Sirius en een rode Dornfelder er achteraan. Ondertussen geeft ‘de Marcel’ uitleg over de wijn die er geschonken wordt, het procédé van snoeien tot sproeien, van bottelen, sulfiet, en geklaarde, gefilterde wijnen. Omdat het Peterschapsdag is, wordt er in de naastliggende kelder gerookte zalm klaargemaakt. Ze maken ons wel lustig! De sfeer zit er na enkele glazen wijn goed in en op deze gepaste wijze wordt dit weekend dan ook afgesloten.

Bedankt aan Jeannine en Pol, Iris en Luc voor het organiseren van dit leuke, sportieve, smaakvolle weekend.

Ludwina