Hemels Houthalen 7 tot 9 september 2018

 Wat in onze gedachten een nazomerweekend wordt, is ingezet met een fikse regenbui. Maar geen nood, het is nog maar donderdagavond. We mogen vandaag al aankomen in Houthalen, want de eerste groep zwervers gaat vrijdagochtend vroeg op pad. De nacht schuift door, begeleid door het getik van de regen. Stipt negen uur valt de laatste druppel en onze groep vertrekt naar het politiemuseum. Een gepassioneerde verzamelaar toont fier zijn collectie. Van antieke helmen, mutsen, petten, t-shirts en kostuums, tot oude en ook recente ‘zwaantjes’moto’s, heeft hij op de kop getikt. De verschillen in kledij tussen politie, rijkswacht, veldwachter … worden duidelijk gemaakt. De handboeien die vroeger ook als marteltuig dienden, blijven gelukkig in de kast. Na ons komt de tweede groep op bezoek en zondagnamiddag zullen de laatsten hier een rondleiding krijgen. Na de middag rijden we met de fiets en enkele wagens naar Sonnisheide. De drukbezette boer maakt toch tijd voor ons en leidt ons rond in de koeien- en schapenboerderij. We vernemen alles over de groei van het bedrijf en waarom de goed producerende koeien gescheiden staan van de mindere en van de drachtige vaarzen en de juffrouwen. Het is hier trouwens een heel vrouwelijke bedoening, dankzij de ‘gesexte’ inseminatie. Amaai, de techniek staat niet stil! Ook de unieke voedermachine verbaast ons. We worden getrakteerd op een ijsje, wat bij dit mooie weer echt smaakt. Het wordt een ijsje van koeienmelk en voor alle duidelijkheid overtuigt de boer ons dat een ijsje van schapenmelk net zo lekker is! Gewekt door de zon, staan we al weer vlug klaar voor de rit naar het NAC, het ‘Nieuw Administratief Centrum’ van Houthalen - Helchteren. En of dat het nieuw is! De bouw dateert van 2016, maar het hele concept is speciaal. ‘Allemaal helemaal centraal’ en veel ‘Hout-halen’ is de spirit. Alle stadsdiensten, zoals bevolking, milieu, trouwzaal, raadzaal, maar ook politie, vredegerecht, OCMW, bibliotheek, toerisme, rode kruis, medische controle, kunst- en muziekacademie en noem maar op, bevinden zich onder hetzelfde dak. Het energiebeheer is futuristisch, verwarming, verlichting … heel zuinig! Lichten gaan automatisch aan en uit, dus wie in ‘t slaap valt achter zijn bureau is al gauw verraden, want hij komt in het donker te zitten. De toren midden in en op het gebouw, met zijn felblauwe kleur, vormt samen met de ‘belles fleurs’ - de mijnschachten - en met de kerk van Houthalen de bakens van de gemeente. Boven in de toren geeft het ‘Oog van Daubechies’ een uitzicht tot in de buurt van Antwerpen en van Leuven. De moeite! De zon doet haar best en dus kunnen we naar Pampa, de modelvliegtuigclub. Na een inleiding van de voorzitter, krijgen we een demonstratie met verschillende vliegtuigen van alle formaten en met drones. Sommige zijn helemaal zelf gemaakt, andere komen uit de winkel met alles er op en er aan (ook het prijskaartje). De kleinere vliegtuigjes komen voorbij en maken buitelingen in de lucht, terwijl de grotere net echt lijken. De aanwezige straaljager doet zijn naam eer aan. Een ineengeknutselde vogel fladdert rond tot hij, na een ietwat onzachte landing, zonder kop uit de val komt. Wat stevige tape doet wonderen en de gehavende vogel kan weer de lucht in. Enkele zwervers proberen zelf een vliegtuig in de lucht te houden, wat toch moeilijker is dan ze dachten. Hier op het vliegveld is het voornamelijk een mannenwereld, behalve achter de toog. Enkele lieve dames trakteren ons op drank en een lekker stuk Limburgse vlaai. Een geanimeerde maaltijd in ‘Hoeve Jan’, vervangt de verbruikte caloriën. Na een lekker dessert trekken we in het donker onder een mooie sterrenhemel naar onze rijdende huisjes. Ondertussen is het al zondag. Staf Timmers wacht ons op aan zijn woning. Staf is schilder, beeldhouwer en tuinier. De tuin van het echtpaar Timmers, hij noemt het: ‘Het verloren paradijs’, is een parel! Met waterpartijen, idyllische hoekjes en heel veel bronzen creaties, is de ganse tuin een enorm kunstwerk. We wandelen van de ene verrassing naar de andere. De meeste beelden barsten van energie. Elk beeld heeft zijn eigen plekje en is één gemaakt met de omgevende natuur. We

genieten volop! Voor velen is het de mooiste tuin die ze ooit gezien hebben. En de ‘unieke beeltenis’ - een spiegel - stemt tot nadenken … We nemen nog een kijkje bij zijn schilderwerken en in zijn atelier zien we hoe een idee uitgroeit van een ontwerp in was tot een kunstwerk in brons. Tot slot rest er nog de afsluiting van het weekend. Met een drankje, een speculoos en een woordje van de organisator, is het weer eens afgelopen. Hemels Houthalen ... een hemels lekker ijsje, in de toren van het NAC tot boven, vliegende bouwsels in de lucht, een wandeling in het paradijs en de hemel bleef droog … Wat wil een mens nog meer? Voor ons was ook dit weekend weer meer dan geslaagd en we hopen er de volgende keer ook bij te kunnen zijn.

Een dankbare ZwerversLeuvenFan!